Ik vind in het boekenkastje op het Zonneplein het vierkanten boekje Een waarheid als een koe van Stienes Veldkamp. Het bevat zwart-witfoto’s van speelgoeddieren, die met het luipaard heb ik uitgescheurd en boven mijn bureau gehangen. 

Het boekje is 21 jaar oud.

Het speelgoed-luipaard houdt een speelgoed-zebra onder zijn linkerpoot tegen de grond, maar kijkt niet als overwinnaar in het rond. Eerder beduusd of bedremmeld, zeker geen bloeddorst.

De tekst bij het lemma – het boekje blijkt een persoonlijke encyclopedie, met dieren van A tot Z, van aap en adelaar tot zebra en zwijn – komt uit Het leven der dieren (Brehm, ±1870). 

‘Ongelukkig is zijn gemoedstoestand niet in overeenstemming met de schoonheid van zijn lichaam, althans niet volgens de eischen die wij stellen. De Luipaard is geveinsd, boosaardig, wild, moordgierig, wraakzuchtig en bovendien niets minder dan lafhartig.’

Een tekst onthult vaak veel over de lezer.

Mijn verontwaardiging uit ik vanuit een warm huis, dat ik op slot kan doen, het enige luipaard dat ik ken is het zachte slappe knuffeldier waartegen ik als kind veilig in slaap viel – en Peter Matthiessens Sneeuwluipaard die zich niet laat zien, als de dood voor de mens.

Als ik Stienes Veldkamp google kom ik op zijn site terecht. Hij fotografeert nu bomen, al dateren die foto’s uit 2017.

Ik bookmark de site, een heerlijke oase van bomen, kruinen, bladeren, licht, lucht en waterspiegels. Veel witruimte, weinig woorden.

Ik vraag me af of de fotograaf nog leeft, ik vermoed van wel: iemand betaalt de provider die zijn site host. 

[reminder to self: foto van Luipaard opvragen, als totem]