Lezen vergroot empathie menen sommigen. Lezen leidt tot een soort waanzin, alles met alles kunnen verbinden, alsof het brein weerstand tracht te bieden aan het verlies van controle, aan de klakkeloze overgave aan een ander brein en dat compenseert door niet zomaar macht te zoekten (een mier dooddrukken) maar almacht: Jezus, Napoleon, Oppenheimer. Empathie met wie? — een fictieve figuur in een boek of 83 statenlozen, kanslozen, gelukslozen, daklozen, woninglozen, nieuwe buren? Op de plek van de nieuwe flexwoningen nestelde elk jaar een zwanenpaar, een grandioos gezicht. Zwanen zijn enorm, het nest is enorm, de bomen die het loodje legden voor de flexwoningen waren gemarkeerd met groene wikkels, je voelde al maanden dat er in de nabije toekomst iets ergs stond te gebeuren. Ik bezit nauwelijks empathie vrees ik. Ik kom uit bij de Jain, die hebben empathie, die leven van lucht en licht, die versterven, die vegen hun straatje voorzichtig schoon. Bestaat iets anders dan eerste-persoonservaringen? Molenwijk. Molen. Moulin. Moulin rouge. Molens verslaan: ik versla de molens, ik sleep boeken het huis in, ze liggen langs de straat, vandaag G.K.Chesterton, die poppenkast speelde voor zijn plezier, volgens de achterflap, wat ik leuk vind. Ik houd me met de tijd bezig, boeken, de dood die eraan komt – minder met die andere grootheid, die eraan verknoopt zit: ruimte, de grond die onder je voeten wegzakt, de bodem die inklinkt. Het voelt goed dat ik een vuilniszak boeken van de verbrandingsoven redt waarna ik er als een Azteekse priester het hart uit snijdt door de kaft eraf te scheuren. Prachtige ansichtkaart. In een bad dat je laat leeglopen vormt het wervelende water een minitornadootje richting doucheput, zelden gebeurt het andersom.