Naarmate het heelal groter is geworden en de aarde kleiner, is ons verblijf hier steeds toevalliger en onbegrijpelijker. Onze kinderen zullen nooit die huivering ervaren die ons beving toen de Apollo 8-bemanning vanaf de maan de foto ‘Earthrise’ naar ons toe stuurde. Die aandoenlijke blauwe lampion, daar zitten we dus. Als het toekomstige generaties niet lukt om een antwoord te vinden op de lichtsnelheid, zodat verplaatsing naar heel andere oorden mogelijk wordt, dan zullen we daar ook sterven. Schopenhauer sprak van een beschimmelde bal. Of er op andere ballen vergelijkbare schimmels groeien? Arthur C. Clarke zei hierover:
‘Sometimes I think we’re alone in the Universe, and some- times I think we’re not. In either case, the idea is quite staggering!’
‘Soms denk ik dat we alleen zijn in het Heelal. En soms niet. Ik vind beide mogelijkheden nogal verbijsterend.’
stem: bert keizer
titel: aarde
perspectief: onthutsend om de dood heen lopen, in meer dan driehonderd items, in steeds kleinere cirkels
bron: reis om de dood, van as tot ziel (prometheus, 2019)
mopw: meerstemmige encyclopedie