Hoe is het met Tjitske Jansen? Ik stuit op een uitzending van 15 december 2025 waarin ze op weg is naar wijsheid. Wanneer ben je wijs, hoe word je het en wat heb je er aan? Samen met Tjitske Jansen loopt Klaas Drupsteen van Milsbeek naar Molenhoek. Onderweg vertelt ze over haar kijk op het leven en de mensheid. Tjitske denkt dat schrijven haar wijzer maakt omdat het een middel is om onaangepast te durven zijn, en zo oprecht mogelijk. Ik bekijk de uitzending. Het is zes uur ‘s ochtends. Ik spijbel, de weg naar wijsheid. Ik aarzel. Twintig minuten. Tijd is een antwoord op ‘waarom schrijven?’ — de tijd nemen om bij dingen stil te staan, om je heen te kijken. Ze staan op een uitkijktoren. Hij wijst drie richtingen aan waar steden en dorpen liggen, zo heeft hij zich laten vertellen. Zij lijkt die niet exact te hoeven weten om op die plek te kunnen zijn, het idee over wat er te zien is weg te kunnen laten. Ze zit op een picknickbank. Ze pakt een pen en schrijft in het boekje met leren omslag van de presentator enkele zinnen die ze eerder schreef in haar dichtbundel. Ze lijkt zijn vragen op afstand te houden, als een vriendelijke leraar. Ze krijgt geplukte bloemen van hem die hij ook had kunnen laten staan.
Er is mos. Het levende bewijs dat je kunt groeien zonder wortels.