De herinnering zelf is al een wonderlijke zaak. Waardoorheen woorden, voorvallen, mensen almaar bewegen, gelijk sneeuw of stof. Woorden geven de herinnering een buitenkant in het heden, woorden herinnerd als de neerslag van eerdere schrijvers; voorvallen die de meanderende herinneringen wijzigen van het herinnerd volk, mijn volk — Breyten Breytenbach
[bij het lezen van Sporen van de kameleon, een gedachte over de analogie tussen herinneringen en huizen, waarin je leeft, iemand leefde en zal leven. Een huis is, als een herinnering, een wonderlijke zaak, waardoorheen woorden, voorvallen, mensen almaar bewegen, gelijk sneeuw of stof. Een omhulsel dat, net als een herinnering, zelf verandert, al die bewegingen, veranderingen vormen Amsterdam.]