Deze week vierde de E40 haar zeventigste verjaardag. In 1956 knipte koning Boudewijn het lintje door voor het langste lint van België. Al werd die autosnelweg pas midden jaren zeventig helemaal doorgetrokken tot in Veurne, mijn geboortestad.
Tot die tijd kon je, vanaf Jabbeke, enkel via oude steenwegen tot diep in de Westhoek geraken. Mijn moeder, een Oost-Vlaamse, vertelt dat het soms leek alsof de wereld aan het einde van die snelweg stopte. Ja, de Westhoek was toen echt nog een beetje een Far West.
Nu, een halve eeuw later, ben ik onderweg om mijn ouders te bezoeken. Als ik niet oplet, rijd ik zo door tot in Frankrijk. Terwijl het landschap langs me heen zoeft, denk ik: wat goed dat we in het landschap van onze herinneringen geen autostrades kunnen trekken. Laat onze gedachten maar kronkelen, vol onverwachte afslagen, hobbelige veldwegjes en vrolijke botsingen.
Nog voor ik thuis ben, ben ik in mijn verbeelding al overal geweest.
stem: maud vanhauwaert
titel: goed dat we in het landschap van onze herinneringen geen autostrades kunnen trekken
perspectief: mootje, cursiefje
bron: De Morgen (25 april 2026)
mopw: meerstemmige encyclopedie