Zinnen die ik overtypte uit Susan Sontags Reborn: Early Diaries 1947-1964: ‘How many times can you complain about the same thing? Tourism essentially a passive activity. You set yourself in a certain surrounding—expecting to be excited, amused, entertained. I don’t know what my real feelings are. That’s why I’m so interested in moral philosophy, which tells me (or at least turns me toward) what my feelings ought to be. Superficial to understand the journal as just a receptacle for one’s private, secret thoughts—like a confidante who is deaf, dumb, and illiterate. In the journal I do not just express myself more openly than I could to any person; I create myself.’ Als je je verzet tegen het in slaap wiegende effect van de opsomming, en het botstende van het uit de context halen, en wat langer bij de zinnen stilstaat, wat een opwinding dan in elk. Bijvoorbeeld de eerste zin. Schrijven waaraan je, als je minder papegaaiend en steviger in je schoenen stond, consequenties zou willen verbinden. How many times can you complain about the same thing? Eén keer – en dan shut up.