In een boek stond een foto van een gat waar ik naartoe wilde. Bianca Stigter zag het gat eerder en schreef erover. Hoe ze een foto van het gat zag en er naartoe wilde. Misschien is elk verlangen mimetisch. Een blok ijs dat ontdooit. Je zit te wachten, verkleumd, kijkt naar een foto, leest een tekst, en een dag later sta je in Wachendorf, Duitsland, in een veld met gewas dat tot de knie reikt zover het oog reikt, te kijken naar een blok beton van twaalf meter hoog. Je knippert met je ogen en twaalf nonnen komen uit het blok beton tevoorschijn. Je overdenkt kort hoe het is non te zijn (niet te zijn, niets te hebben). Dan ga je door een metalen, driehoekige deur naar binnen. Door een gat op twaalf meter hoogte valt regen en sneeuw naar binnen. De binnenkant verklappen is het ontstaan prijsgeven. – trek in en toen, de behoefte aan kunst is de behoefte aan kitsch, per ongeluk expres, bianca stigter