Grace noemt de teacher het niet persoonlijk opvatten van gebeurtenissen en situaties, mensen die tegen je schreeuwen, voordringen, je aandacht vragen. Je zou dat woord kunnen vertalen met genade, overgave, maar ook met gratie: de situatie zo elegant mogelijk afwikkelen, geen agressie of kritiek uiten, geen botsing veroorzaken, niet reageren, de weerstand (wrijving = energie) gebruiken om een milde glimlach te produceren, zwijgend de trillingen te absorberen, als het verstrengelde deeltje dat op afstand in sync beweegt, als de carrosserie die een deuk en kras incasseert — an invisible act of power.
Ik las in één maandag (vakantie! de zegen van onderwijs!) De absolute essayist, een kanonskogel. Ik houd van boeken van het balanseer (ontwerp). De kaft op de site aubergine, in mijn handen roze als het dekbed waaronder ik bivakkeer. Het boek vertelt wat ik niet bevat, wel leef: voor mij bestaat enkel essay, fictie begrijp ik niet. Dat je het zou schrijven, bedoel ik. Het boek zegt hierover interessante dingen. Arjen Mulder gebruikt Daniël Robberechts om te vertellen hoe en waarom hij de essayist geworden is, die hij is. Je wil bij de werkelijkheid komen, daar ligt het mysterie, niet in het verzinnen van poppetjes en plot.
[note to self bij het lezen van De absolute essayist: Lidy van Marissing lezen]