Psychisch lijden is geen deficit in je hoofd. Het is de individuele manier waarop jij met betekenis en gevoel reageert op omgevingswrijving — Jim van Os
Drie figuren staan in een cirkel. Ze graven elk een kuil. Het zand dat ze scheppen gooien ze in de kuil van de ander. Hun schepwerk – in progress – eindigt nooit. Ze zijn van boven gefilmd, het beeld doet denken aan het cirkelende laadwiel van een computer. Je weet nooit of alles op het punt staat vast te lopen of dat alles ok is.
Jeroen Kooijmans filmt mensen die vrolijk en uitbundig dansen, de beelden (witte schimmen) projecteert hij ‘s nachts al rijdend op ramen, muren en voorbijgangers in de stad. Video graffiti. Hij wint een kunstprijs, geld om naar New York te gaan.
Een jonge Jeroen Kooijmans kijkt in de camera. Hij filmt zichzelf, zijn hoofd. Op de wand achter hem verschijnt de contour van een paarse wolk. Hij schildert die om zijn hoofd terwijl hij strak in de camera blijft kijken. Als hij bij zijn hals komt om het laatste stukje wolk te schilderen, schildert hij een paarse streep dwars over hals en keel. Het oogt alsof een honderiem hem de keel snoert, de paarse wolk houdt zijn hoofd gevangen. Hij is in de wolken. Hij kijkt somber. Selfportrait (1991)
Jeroen Kooijmans kijkt in de camera. Hij gaat doodt, zegt hij. Hij zit in New York vlak na 9-11, hij filmde de rook van de Twin Towers, nadat hij eerder in een helicopter met Elspeth, zijn vriendin, langs de Twin Towers vloog. Ze moet terug naar Amsterdam. Hij belandt in een psychose.
Jeroen Kooijmans draagt rode bokshandschoenen. Hij loopt een bos in. Het heeft gesneeuwd. Hij maakt boksbewegingen, stoten in de lucht. Dan loopt hij naar een boompje en bokst tegen de bast. Sneeuw dwarrelt. huppelt als een bokser, zoekt een volgend boompje, hij geeft weer een stoot. Het sneeuwt opnieuw, vlokken dwarrelen van de takken. Het is alsof hij steeds in een kleine glazen bol staat waarin je het even lieflijk kunt laten sneeuwen.
Jeroen Kooijmans danst met een uit de kluiten gewassen Monstera, hij houdt de kluit van de plant voor zijn geslacht. Hij is naakt. Hij danst, de kluit brokkelt, aarde valt op de grond.
Jeroen Kooijmans zit – als een oude man met grijze baard op een paard, hij gallopeert langs de branding.
Ik ben bevangen door het gif van begeerte, kan niet enkel de bloeiende bloemen in de film bewonderen, ik race naar zijn website en zie dat er een boek is waar een nummerbord uitvalt: LV-22-LV. Als je de duurdere versie koopt krijg je er een foto bij. Je kunt uit vijf foto’s kiezen. Er zit een foto bij van Kooijmans in de paarse wolk.
[bij het kijken naar Love-22-Love, Jeroen Kooijmans op picl.nl voor 8 euro 99]