Ik loop zo vaak verloren dat ik het nauwkeurig kan — Koenraad Goudeseune

De stem herken ik, nasaal, en nu zie ik hem, de man, voor een boekenkast, en ook zijn vriend, ook voor een boekenkast — als een afspraak, in functie van de literatuur. Ik luister naar ze, als de ene niet op vakantie is, val in slaap met hun stemmen (soms met de transcriptie), ze praten, zittend voor hun boeken, over Koenraad Goudeseune, een dichter die op zijn 55e stierf, een aangekondigde dood op Facebook. Hij wachtte, als taxichauffeur op ritten die niet kwamen, als nachtwaker, als dichter. Hij stierf arm, vermoeid, geveld, alleen, hij dronk. Wat is waar? De vrouwen in de documentaire (zijn zus, zijn ex-geliefde, een Westvlaamse dichter) zitten op een bank, op een stoel, voor een schouw, naast een plant, in een huiskamer. Ze lezen wat voor, bladeren door fotoalbums, kijken uit een raam. Hebben het over het gebrek aan erkenning waaraan Koenraad Goudeseune leed, dat steeds minder recensies verschenen. Goudeseune in jongere vorm zit op de achterbank van een auto, het raampje omlaag, hij staart in de verte, groene weilanden, open velden, leegte, het gaat allemaal beginnen. Biografie op gedichten.nl: Koenraad Jules Cornelius Goudeseune, Vlaams dichter en prozaschrijver (Ieper, 23.2.1965) debuteerde in 1993 met de verhalenbundel Vuile was, waarin hij zijn eigen jeugd in een mengsel van fictie en werkelijkheid verwerkt heeft en waarin hij inderdaad niet schroomt om de vuile was buiten te hangen. Na afloop van de documentaire wandel ik mijn avondwandeling, snuffel: oceanofpdf.com (er is niks te downloaden), boekenbalie.com (er is niks te koop, ‘geef een seintje’), op boekwinkeltjes staan 6 papieren knipsels uit Knipselarchief Veenendaal (‘Wij sturen u de originele knipsels toe, geen kopietjes!’) geschreven door Herman de Coninck, Jeroen Vullings, Peter de Boer, Paul Depondt, Janet Luis, Jamita Monna

– 2 x 1993, NRC, VN

– 1 x 1999, Trouw

– 1 x 2008, Volkskrant

– 1 x 2010, NRC

– 1 x 2018, Trouw

deslegte.com heeft Het probleem met mensen die naar zee gaan. Omschrijving ‘morsige wanhoop waar ik intens van hou – de wanhoop van het leven als klusproject zonder handleiding’ […] Koenraad Goudeseune is alleen al voor eeuwig een favoriet door deze vier regels uit het gedicht ‘Seizoenen’: ‘Wat doet die boom nou? / ‘Raap dat meteen op!’ / zou een moeder zeggen / Maar de herfst heeft geen moeder.’ Waarom streepte de redacteur de laatste zin niet door? Her en der vind ik prachtige gedachten – sprokkelhout, nat, niet om de kachel een winter gaande te houden, wel even. Koenraad Goudeseune woont in Gent, hij wandelt een kerk binnen, ziet het Lam Gods, daar is een oude vrouw, zij zit naast hem te bidden, hij schrijft, ze verbrandde ‘een kaars waarvan ze het verlengde was, het verlangde, zeer van paraffine. Ze brandde nauwelijks en toch helemaal. Ik kan niet doven, zei ze. Ik mag niet.’ Van de drie vuren waarvan ik mij probeer te zuiveren, woede, begeerte en begoocheling geef ik me over aan begeerte: ik duw op de knop voor de papieren knipsels. Helaas kan ik Vuile was niet vinden, al lonkt het in de boekenkast van de mannen, twee keer als ik me niet vergis, van wie één nog iets moois zegt: over honderd jaar stuit één iemand op het werk van Koenraad Goudeseune.

[Dat zij mij leest (1998) op gedichten.nl, Ik heb voor niks geschreven (2023) — Sharon Kromotaroeno, 55 minuten, voor elk jaar één, met bijdragen van Delphine Lecompte, Ingmar Heytze, Chrétien Breukers en Hans van Willigenburg]