… het jammerlijke feit dat we doorgaans geen licht maar schaduw werpen – John McGahern, The Country Funeral, vert. M.d.H. op maximen.nl
We hebben elk onze schaduw die om ons draait en die we een leven meetorsen maar waarin we niet kunnen rusten. Doet me denken aan het verhaal over een stel uitgehongerde mensen die willen eten uit een pan soep maar hun armen niet kunnen buigen en enkel beschikken over een lepel van één meter vijftig, die ze onmogelijk naar hun mond kunnen brengen, wel naar die van een ander. Ik loop een kilometer achter een hondje op een pad over de duinen, de zon brandt, het hondje weigert, het gaat zitten in een postzegel schaduw van een distel. ‘Het wil niet’ zegt een vrouw drie keer in een telefoon, ze trekt aan de hond. De hond wordt opgetild, de vrouw werpt schaduw, de poten trappelen onzichtbaar van vreugde.