Wasting time on the internet houdt me wakker, ik lees het in één ruk uit, alsof ik het boek ken, alsof ik het eerder gelezen heb, alsof het in me zit, maar het is natuurlijk andersom, ik zit op internet, en daarom resoneert het.

Het boek beschrijft één van mijn grootste angsten, the unarticulated fear of abundance, of too much, of trying to comprehend a scale so large that no human brain could process it.

Je kunt YouTube kijken maar de omvang en wat daar gebeurt nauwelijks bevatten.

Ik kijk filmpjes die ontspruiten aan één televisieserie. Eéntje heet ‘Every time Root & Shaw say each other’s names’. Iemand heeft alle scenes aan elkaar geplakt waarin twee vrouwelijke personages elkaars naam zeggen of naar elkaar verwijzen.

Er zijn duizenden Root & Shaw filmpjes (‘internet supercuts’).

Ik word zeeziek, niet van het filmpje, dat is grappig, absurd.

Ik moet me overgeven.

Dat is denk ik wat Myss bedoelt met kijken op een ander dan het fysieke en rationele en emotionele niveau.

Life is meant to be a mystery, and we will never be able to make it a logical adventure.

Er is niks te begrijpen, niks te controleren, alles is er in een overvloed die me te boven gaat, in een rijkheid die verblindt. Dat is wat internet me leert als ik symbolisch kijk.

So, how to detach.

‘Calm the sea, extinguish flames, and blunt the edge of an enemy’s sword.’