I always knew that I could only write out of direct experience — no abstract intellectual I — and that my way into that experience was through the strength of feeling translated into clarified thought. Clarity became my signature word, and the lucid sentence my passion. – Vivian Gornick

Mensen lijken meer op boeken dan op losse atomen, dat maakt ze boeiend of saai: ze is meer dan de ene zin die ze in mijn oor fluistert. Ik ervaar een eenheid, al zegt ze morgen iets anders dan vandaag. Haar zinnen interesseren me omdat zij me interesseert. Ze geeft me een wereld- en mensbeeld, vergaarde wijsheid, esthetica, moraliteit. Ze stapt verbolgen in bed, windt zich op over een verhaal over een man die nare dingen met jongetjes doet.

Ik betreed haar universum.

Eén zin wil, mits het boek prikkelt, vanzelf een volgende.

Geen molecuul in mij is geïnteresseerd in het verhaal over de man die iets met jongetjes doet.