I don’t read poetry, but I read Anne Sexton. – een lezer

De vorm bevat de vrouw, een poem’s I, een geschreven ik, een stem, een wereldbeeld, een blik, een visie.

Anne Sexton schrijft aan Dr. Martin T. Orne:

If I write RATS and discover that rats reads STAR backwards, and amazingly STAR is wonderful and good because I found it in rats , then is star untrue? […] Of course I KNOW that words are just a counting game, I know this until the words start to arrange themselves and write something better than I would ever know. […] I don’t really believe the poem, but the name is surely mine so I must belong to the poem. So I must be real. […] When you say ‘words mean nothing’ then it means that the real me is nothing. All I am is the trick of words writing themselves.

Een gedicht is politiek: wat ik zeg heeft waarde om gezegd te zijn, en ik kan het goed genoeg zeggen, ook voor anderen.

Een gedicht is persoonlijk: The poem is a defense against isolation (Maxine Kumin over Anne Sexton), being constructed out of blood and sorrow and fury.

She was writing with the urgency of a fugitive.