How do you ‘pull a perfect sentence out of the air with the ease of a child netting a butterfly’? (William Dalrymple)

Ik heb nooit kinderen met ease vlinders zien vangen. Kinderen doen zelden iets met ease. Kinderen zijn spontaan. Ze rennen en schreeuwen. Of ze zitten geconcentreerd een tekening te maken met de tong uit de mond.
Is de zin goed omdat hij er één zin van maakt? Vanwege ritme? Zin voelt geïntegreerd, compact.
Netting a butterfly is moeilijk, behalve als vlinders verzwakt of uitgeblust zijn omdat er veel wind staat.
Iets uit de lucht plukken heeft gemak (‘ease’) al in zich.
Het kind maakt de zin zwaar. Kinderen hebben pleisters op hun knieën. Ze vallen voortdurend. De perfectie verdwijnt door dat beeld. Tenzij misschien een engelachtig kind.
Een butterfly is mooi, maar een gevangen vlinder heeft iets treurigs, een vlinder is mooi als hij fladdert. Het net maakt het beklemmend, wat je niet wil oproepen met deze zin. Net kan achterwege blijven. Eleganter.
Als de zin nou zelf de vlinder is…
Een zin, niet geschreven, maar uit de lucht geplukt.

He pulls a perfect sentence out of the air.