Nu ik mijn auto heb verkocht en zo geen fijnstof meer de lucht in blaas, voel ik me vrij om een paar keer per jaar het haardvuur aan te steken. We zitten er al even gehypnotiseerd naar te kijken als onze kinderen naar PAW Patrol. Zijn het die zogenaamd ‘stochastische’ bewegingen van de vlammen, onvoorspelbaar en toch vertrouwd? Is het dat ASMR-effect van knetterend droog hout? Of misschien de magische verbinding met onze voorouders, die 400.000 jaar geleden ook al in vuur staarden? Soms lijkt de tijd weg te vallen, alsof je met die voorouders in stilte rond een groot kampvuur zit. Iemand staat op, gooit er een blokje op, pookt er wat in. Als vanzelf ontstaat er fijn stof tot nadenken. En het wonderlijkste: wanneer de vlammen opflakkeren, strijken de gemoederen – hoe verhit ook – als vanzelf weer neer — Maud Vanhauwaert
[bij het zoeken naar cursiefjes van Maud Vanhauwaert op de website van De Morgen tref ik deze van 22 november 2025, de laatste twee zinnen heb ik gesnoeid zoals ik soms de takken van de Japanse esdoorn knip die over het stenen tuinpad hangen en mij-met-fiets-met-zware-tassen-aan-de-hand dwingen in de zachte natte grond te stappen. Het boompje is prachtig, de zinnen zijn een belemmering in mijn oog.]