Hoewel ik wacht op de televisiefragmenten, er vurig naar verlang, is het tweegesprek dat drie uur duurt het onderscheidende element van Zomergasten. Vaak ontbreekt mijn geduld, ik ervaar een gebrek aan empathie, praten op televisie gaat tra-haaaaag: ik schreeuw de interviewer toe, stel deze vraag, stel deze vraag, stel deze vraag! Heeft ie al gezegd, door naar het volgende fragment. Ik been als een woedende coach op en neer langs de zijlijn (grootheidswaanzin). Het ergste wat kan gebeuren: aan het einde van de avond wordt een fragment geskipt omdat het gesprek te lang doorgaat, bal die almaar breed gelegd wordt, terug naar de keeper. Al vele malen bedacht ik youtubegasten: 12 fragmenten bij elkaar zoeken, playlist maken, en gaan. Iedere Nederlander zijn zomergastenavond, televisiesiroop. Wat je verliest aan interview, win je aan volledigheid (ieder heeft een verhaal, een essentie), diversiteit en kijkgemak. Vimeo als je een hekel hebt aan Google/Alphabet. Ik heb niet langer een excuus om ideeën niet uit te voeren, met AI vibecode ik de dingen aan, in, op, tegen elkaar, als een merklap.
[bij het kijken van de allerlaatste Zomergasten – psychisch lijden is ontregeling van een broos evenwicht, iedereen is waanzin-, depressie-, verslavingsgevoelig; waanzin, depressie, verslaving is een betekenisvolle reactie op (stressvolle) omstandigheden – Jim van Os en Janine Abbring en haar hond]