Sinds ik niet langer krampachtig gras probeer te krijgen – een effen gazon om een potje bowls te spelen, ‘gelijkgeschoren, glanzig gras’ – maakt zich een grote tevredenheid van me meester. Niet langer kijk ik naar dorre plekken en ‘zwarte, brokkelige gaten’ in het gras, mos, mislukking na het vergeefse strooien van kunstmestkorrels in de lente, graskorrels (geschikt voor schaduwgezon). Er is geen gras. Alles wat ik opraap — kastanjes, dennenappels, grote dikke harde stoofperen, de blaadjes die ik bijeenhark — laat ik vallen. De bodem ligt braak, ik cultiveer bosgrond, doe nul moeite. Ze knipt kerstbomen klein, takken, naalden, de tuin veert als een trampoline. Voor het eerst bloeien enkele bloemen. Het is geen Sissinghurst Castle Garden, maar het is november en paarse planten staan in bloei, als een klok van Linneus. Vita Sackville-West maakte Delos na, ik besprenkel het kleine kale wilde land met gesprokkelde Zeeuwse keien. Ik sta met een collega in de Hogeschool van Amsterdam. Bij de entree in het Jacoba Mulderhuis staat een gigantische vaas bloemen. Oranjerood. Ik heb zin om hiermee naar buiten te lopen, zegt ze. Het verlangen om dingen te stelen, het mooie, herken ik. Mensen die hier gaan wonen zullen vallen voor de vuurrode gloed van de Japanse es, die ik twintig jaar geleden als kleine plant plantte. Het is grijs, het rode gebladerte vormt een explosie van kleine in het niets grijpende kunstmatige klauwtjes. Ik vaar niet naar Delos, waar op een heuglijke dag uit de onherbergzame rotsen bloemen tevoorschijn kwamen. Een vastomlijnd ik bestaat niet, we zijn het schip van Theseus, alle planken worden één voor één vervangen.