Het staat verhoogd en goeddeels gemaskeerd, twee vuurmonden naar het Oosten gericht, twee andere naar het Westen. Het kan tezaam èn zon èn maan in stukken schieten. Vanhier ziet men het weinig gunstig, opzij wat beter, toch niet op zijn grootst. Maar kom nu over ‘t water in de platte boot stil aangekabbeld en niets zult ge ontwaren, niets dan die ene monsterloop getrokken om de fortengordels van hele firmamenten te verpuinen. Het is een vreemd contrast die brede watermond van handelsvrede en genoegelijk vertier daar afgemuurd te zien door ‘t gietstuk der verdelging. Het dringt in deze tijd zich op gelijk een koortsbeeld. Het zal gericht zijn tegen alles en en uiteindelijk zichzelf. Maar wacht een ogenblik, gij in wiens borst het toekomstvisioen zich openvouwt gelijk een waaier die beschilderd werd met beelden der verschrikking. Want zover komt het niet. Op vaste tijden dag aan dag schuiven de shrapnells gonzend gierend uit zijn lopen. Na bliksemende kromme banen aarden zij op verre plekken, barsten open, en rollen leeg van hagel levend over de perrons. Het vuurtuig heet Centraal-Station, het staat al in de hoofdstad van het land. Het fraai geschut, het meesterlijk geschut, bravo kanon, Centraal-Station.
stem: f. bordewijk
titel: het geschut
perspectief: een verzameling (arenlezing) van enkele prozagedichten uit ‘De Korenharp’. Ze hebben het moderne stadsleven als onderwerp, vaak op een melancholische, romantische manier. Een terugkerend thema is ‘de zang van den zwerveling’; liederen op proza van een man die het burgerlijke leven achter zich heeft gelaten.
bron: arenlezing uit de korenharp, robijnenboekjes nr 11 (de bezige bij, 1955)