{"id":63832,"date":"2015-01-30T11:48:58","date_gmt":"2015-01-30T11:48:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=63832"},"modified":"2020-07-16T14:03:05","modified_gmt":"2020-07-16T14:03:05","slug":"my-own-private-wikipedia-appel-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/my-own-private-wikipedia-appel-4\/","title":{"rendered":"my own private wikipedia: appel (4)"},"content":{"rendered":"\nDe Duivelsberg maakt deel uit van de stuwwal onder Nijmegen. Er is een pannenkoekenhuis met een parkeerplaats en op die parkeerplaats staat meteen al een stoere, driestammige wintereik. Inheems, met grappige regionale verschillen.\n\u2018Als ze in april kiemen,\u2019 zei Henny Ketelaar, \u2018zie je in augustus het verschil al: die uit het Rijk van Nijmegen blijven wat gedrongen, die uit de Achterhoek sch\u00edeten de lucht in. Daarom houden we de zaden gescheiden.\u2019
\nNu zou ik automatisch de ene kant op lopen, de Heerlijkheid Beek in, al was het maar om even stil te staan bij de Kabouterboom, een levende kathedraal bij een bronnetje. Deze boom geldt als de dikste van ons land, 850 cm op borsthoogte, en zou 450 jaar oud zijn. Maar het is een tamme kastanje en de tamme kastanje is een exoot, door de Romeinen meegebracht uit het Middellandse Zeegebied. En we zouden het nu juist over \u2018inheems\u2019 hebben.
\nMet Ketelaar dus precies de andere kant op, waar het bos zich weldra opende voor een langgerekt weiland met wat dralend jongvee en een verrukkelijk vergezicht over de Duitse grens. Begin november, herfst op zijn top, nu en dan een scheut zonlicht die het geel nog veel geler, het bruin nog veel bruiner en het rood nog veel roder maakte.
\n\u2018Daar,\u2019 wees hij aan de overzijde, \u2018twee zoete kersen, dertig meter hoog, in april\/mei helemaal wit getooid.\u2019 Zo klonk in de beschrijving van het vorige voorjaar de verwachting al door voor het volgende.
\nWe liepen langs de bosrand. \u2018En nu,\u2019 kondigde hij aan, \u2018komen we bij de grootste wilde appel van Nederland.\u2019 Het eerste wat opviel: dat het een echte boom was, een bosboom, een boom die zich weet te handhaven tussen andere bosbomen. Verder is alles aan een wilde appel juist verfijnder<\/em> dan aan zijn gekweekte nazaten.
\n\u2018Kleine blaadjes,\u2019 zei Ketelaar, \u2018en een lichtroze bloesem, lekker geurig, gonzend van de insecten die eromheen zwermen. En appeltjes van hooguit vijf centimeter.\u2019 Naar onze smaak zijn ze oneetbaar, zo wrang. Maar ree\u00ebn, everzwijnen en dassen zijn er verzot op. \u2018Het pectine- en suikergehalte van wilde appel blijkt uitgesproken hoog te zijn.\u2019
\nHenny Ketelaar is 57 en directeur-eigenaar van Bronnen Bomen, een bedrijf dat is gericht op de instandhouding en verbreiding van inheemse houtgewassen. Die moeten daarvoor uiteraard om te beginnen worden opgespoord, en dat is nog het lastigst bij gangbare soorten als zomereik en beuk. Daarmee is binnen Europa zoveel heen en weer gesleept, dat de origineel Nederlandse trekken ernstig vervaagd zijn.
\n\u2018Ons beeld is overigens nog lang niet compleet,\u2019 zei hij. \u2018Bijna de helft van Nederland moet nog in kaart worden gebracht.\u2019
\nDan worden zaden verzameld en ondergebracht bij een viertal professionele boomkwekers. Na twee jaar komen ze op de markt: originele inheemse bomen en struiken. In 1992 begonnen, inmiddels zo\u2019n acht miljoen exemplaren afgezet.
\n\u2018Een druppel op een gloeiende plaat,\u2019 moest hij toegeven. \u2018Maar toch een beetje een dam tegen de immense floravervalsing in ons land. En een aantal soorten \u2013 wilde appel, wilde peer, steeliep, kraagroos \u2013 hebben we gewoon voor uitsterven kunnen behoeden.\u2019
\nTegen deze achtergrond is die smalle strook bos op de Nijmeegse stuwwal van ongehoorde waarde. Wintereik, winterlinde, mispel, de originele meidoorn, zoete kers, wilde appel (misschien maar zo\u2019n 150 in Nederland), wilde peer (misschien maar 25).
\n\u2018Een gebied,\u2019 zei Ketelaar, \u2018met een heel oude bosgeschiedenis, wat ook tot uitdrukking komt in een heel interessante kruidlaag \u2013 bosanemoon, dalkruid, muskuskruid.\u2019
\nDat zit \u2018m in de ligging, de voor Nederlandse begrippen buitengewone steiltes met verrassend diepe insnijdingen (kloven, zou je haast zeggen) en een paar prachtige bronbeekjes. Mensen hadden domweg de middelen niet om dit terrein te bewonen of intensief te bewerken. En nu we die middelen wel hebben, gelden wettelijke beperkingen. Dit bos heeft n\u00e9t de tijd van de natuurbescherming gehaald!\n\n\n\n

Later \u2013 een reactie van Ad Olsthoorn uit Ede: de tamme kastanje is hier inderdaad door de mens ingevoerd, maar hij zou Nederland ook op eigen kracht wel bereikt hebben; en voor de gewone esdoorn geldt hetzelfde<\/em><\/p>\n\n\n\n

stem: koos van zomeren
\nperspectief: Nu schreef ik al een kleine dertig jaar over natuur en landschap. Van bevriende zijde (ik noem Frits van Beusekom en Jo Willems) had ik intussen wel begrepen dat ook het leven van planten als een avontuur kon worden opgevat. Maar van bomen wist ik eigenlijk nog niets. En achteraf zou je zeggen: gelukkig maar \u2013 nu lag dit hele terrein nog open voor een expeditie.
\ntitel: op en om de duivelsberg
\nbron: het bomenboek (2008)
mopw: meerstemmige encyclopedie<\/a> \/ appel<\/a><\/small><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Duivelsberg maakt deel uit van de stuwwal onder Nijmegen. Er is een pannenkoekenhuis met een parkeerplaats en op die parkeerplaats staat meteen al een stoere, driestammige wintereik. Inheems, met grappige regionale verschillen. \u2018Als ze in april kiemen,\u2019 zei Henny Ketelaar, \u2018zie je in augustus het verschil al: die uit het Rijk van Nijmegen blijvenRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2007,3847,974],"tags":[3828,3829,3830,3926,3928,3927,605,2044],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/63832"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=63832"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/63832\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":63963,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/63832\/revisions\/63963"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=63832"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=63832"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=63832"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}