Tussen handen schudden en nieuw schooljaar zitten vijf weken waarin ik uitputting ongedaan wil maken. Tijd? Er is geen tijd, zeggen natuurkundigen. Het zit niet in de formules waarmee we de werkelijkheid trachten te beschrijven. Behalve Rovelli, die tijd koppelt aan de wetten van thermodynamica, aan warmteverlies. E\u00e9n ding verandert niet, ontsnapt nooit aan onze waarneming, zegt hij: entropie neemt altijd toe. Een ijsblokje smelt. Een auto roest. Nooit gebeurt dat andersom. Het feit dat we dat waarnemen, die wet, draagt mogelijk bij aan ons tijdgevoel. Alsof de mens bestaat om d\u00e1t waar te nemen. Tijd gaat altijd \u00e9\u00e9n kant op. Tijd laat \u2013 net als entropie (het is entropie) \u2013 sporen na, als een wandelaar op een zandpad. Een herinnering is zo’n spoor. Iets maakt indruk. We herinneren ons dat. We herinneren ons niet de toekomst, die heeft nog geen imprint achtergelaten, ons niet bedrukt. Ineens lijkt het gevoelsmatige voortschrijden en opraken van tijd begrijpelijk. We ontkomen niet aan entropie, alles valt uiteen. Je herinnert je iets toen het nog \u00e9\u00e9n was, specifiek, uniek, volkomen, gaaf (relatie, voorouder, zondag, huisdier, lichaam). Ik ervaar een oneindige angst voor het mechanisme dat Rovelli beschrijft, deze stoomwals, die oneindige mogelijkheden in de toekomst aanstampt tot \u00e9\u00e9n onontkoombaar verleden. Elke ochtend hartkloppingen. Behalve als ik mezelf voor de gek weet te houden. Je komt haast vanzelf bij Kierkegaard uit.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tussen handen schudden en nieuw schooljaar zitten vijf weken waarin ik uitputting ongedaan wil maken. Tijd? Er is geen tijd, zeggen natuurkundigen. Het zit niet in de formules waarmee we de werkelijkheid trachten te beschrijven. Behalve Rovelli, die tijd koppelt aan de wetten van thermodynamica, aan warmteverlies. E\u00e9n ding verandert niet, ontsnapt nooit aan onzeRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,1199],"tags":[2719,1835],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/60479"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=60479"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/60479\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":60485,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/60479\/revisions\/60485"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=60479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=60479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=60479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}