{"id":58777,"date":"2018-12-13T00:01:07","date_gmt":"2018-12-13T00:01:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=58777"},"modified":"2019-11-28T12:08:41","modified_gmt":"2019-11-28T12:08:41","slug":"wim-boevink-de-bomen-vieren-hun-einde-35","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wim-boevink-de-bomen-vieren-hun-einde-35\/","title":{"rendered":"wim boevink, de bomen vieren hun einde (3\/5)"},"content":{"rendered":"

Na het lezen van klein verslag over een onbekende schrijver en over het gevaar van teren op succes – ik krijg vijf artikelen van Trouw cadeau – op zoek gegaan naar bomen, waarover weinigen wat weten, blijft giswerk, hij gelukkig schrijft.<\/em><\/p>\n

Zes november, bijna twintig graden. Een warme zucht uit het zuiden. Mijn jas hangt open, een vrouw komt me tegemoet gewandeld, ze draagt kousen, een rok, een blouse, een vestje erboven. Naast haar loopt een man, open hemd, jasje over de onderarm.<\/p>\n

We passeren elkaar, een flard van hun gesprek waait om mijn hoofd. Ze praten over het weer.\u00a0Natuurlijk praten ze over het weer.<\/p>\n

Niet over midterms of over IJsselmeerziekenhuizen of over bij te bouwen kerncentrales. <\/p>\n

Ze praten over het weer.<\/p>\n

En daarom loop ik hier ook.\u00a0Vanwege de novemberwarmte, het licht en de bomen in mijn buurt.\u00a0Ze juichen, die bomen.\u00a0Ik kan niet anders zeggen.\u00a0Ze vieren hun einde.\u00a0Met vuurwerk.<\/p>\n

Ik wandel onder rijen van prunussen met abrikooskleurig blad. Daar begint het al mee.<\/p>\n

Er is bij mij om de hoek een speelveldje van kunstgras, dat uitloopt op een fietspad en een strookje met bomen, die op hun beurt op de oevers van een singel staan.<\/p>\n

Een miniatuurpark, want die bomen zijn werkelijk prachtig. <\/p>\n

Er staan gouddragende esdoorns, acacia\u2019s met open armen en machtige cypresachtigen, roestbruinkleurend, ze zouden tot de familie van de mammoetbomen behoren, de sequoia\u2019s.<\/p>\n

Dan zijn we al bij de Cherokee-indianen, maar Wikipedia leert ook dat deze reuzen voor de ijstijd over de hele aarde verspreid waren, en precies bij mij om de hoek staan er dus nog een paar, al kun je door hun stammen geen autotunnel graven.<\/p>\n

Er is aan die bomen iets onbenoembaar zachts, misschien omdat hun kleed zo op veren lijkt, die nu dus van zachtgroen naar zachtbruin kleuren.<\/p>\n

Op de tegenoverliggende oever, vlak naast de bushalte aan een drukke doorlopende vierbaansweg staat een glorieuze gingko, een en al stralend goud. Aan haar voet een tapijt van dikke gele bessen, ik geloof dat deze gingko een vrouw is, hoewel gingko\u2019s, zoals dat zo mooi heet, \u2018tweehuizig\u2019 zijn.<\/p>\n

Ze staat hier in al haar schittering \u00adeigenlijk nogal verweesd, langs die weg zonder trottoirs, omhuld door fijnstof.<\/p>\n

Japanse tempelboom.\u00a0Oorspronkelijk afkomstig uit China. <\/p>\n

De beroemdste gingko, althans in de Europese cultuurgeschiedenis, stond in Weimar, naast het huis van Goethe.<\/p>\n

Hij schreef er in 1815 een gedicht over voor een vriendin. Ik raapte er \u00adjaren geleden een blad van op, zoals \u00adzoveel Weimarbezoekers doen, maar Goethe\u2019s gingko bleek allang ter ziele.<\/p>\n

Terwijl ze oeroud kunnen worden. Gingko\u2019s waren er, net als de sequoia\u2019s, al voor de ijstijd; in China en Japan staan exemplaren van meer dan tweeduizend jaar oud, je begrijpt waarom ze vereerd worden.<\/p>\n

Deze, bij mij om de hoek, staat niet naast een tempel maar naast een bushalte. Familie van een godenboom. Ik raap een aantal dofgouden bessen op, ik geloof dat er iets in zit dat geneeskrachtig zou zijn. Aderverwijdend tot in de kleinste vaten.<\/p>\n

Als ik terugloop naar huis, is de lage zon al bijna onder.\u00a0Ik wandel weer langs de haag van prunussen. Ze ontvlammen in de \u00adnaderende schemer, in dit laatste grote bomenfeest.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na het lezen van klein verslag over een onbekende schrijver en over het gevaar van teren op succes – ik krijg vijf artikelen van Trouw cadeau – op zoek gegaan naar bomen, waarover weinigen wat weten, blijft giswerk, hij gelukkig schrijft. Zes november, bijna twintig graden. Een warme zucht uit het zuiden. Mijn jas hangtRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3454,15,3453],"tags":[1856,2289,3084,3083,3081],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/58777"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=58777"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/58777\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":58783,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/58777\/revisions\/58783"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=58777"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=58777"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=58777"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}