{"id":56214,"date":"2018-04-17T08:53:58","date_gmt":"2018-04-17T08:53:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=56214"},"modified":"2023-03-18T10:38:06","modified_gmt":"2023-03-18T10:38:06","slug":"leesrapporten-van-uitgevers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/leesrapporten-van-uitgevers\/","title":{"rendered":"leesrapporten van uitgevers: publiek voor jouw verhaal"},"content":{"rendered":"

If I had to give a young writer some advice I would say to write about something that has happened to him; it\u2019s always easy to tell whether a writer is writing about something that has happened to him or something he has read or been told. Pablo Neruda has a line in a poem that says ‘God help me from inventing when I sing.’ It always amuses me that the biggest praise for my work comes for the imagination, while the truth is that there\u2019s not a single line in all my work that does not have a basis in reality.<\/em> \u2013 Gabriel Garc\u00eda M\u00e1rquez<\/small> <\/p>\n

Degenen met negatieve leesrapporten hebben katers, de anderen zijn opgetogen.<\/p>\n

Ik krijg te horen dat ik abstract schrijf, de lezer op afstand houd, dat is het laatste wat ik wil, dus die opmerking krijg ik niet doorgeslikt, ze plakt tegen mijn gehemelte als een hostie, mijn tong krijgt haar niet los, hoe ik ook peuter, het dunne velletje kleeft, is \u00e9\u00e9n met mijn mondholte.<\/p>\n

Hostie betekent slachtoffer, lees ik op wikipedia. Protestanten gebruiken het woord niet, het is echt iets Rooms-Katholieks.<\/p>\n

De suggesties die de redacteur doet zijn mechanismes die ik als afstandelijk ervaar, ‘plot’ en ‘streven van een hoofdpersoon’ en ‘show don’t tell’. Als je dat laatste wil, kom je uit bij een gedicht, lijkt me. Tandwielen en touwtjes waaraan iemand trekt waarna een poppetje op toneel schuift.<\/p>\n

Het gaat toch echt om vertellen, denk ik.<\/p>\n

Het is natuurlijk een sterk persoonlijke voorkeur om te willen dat als er ‘ik’ staat dat ‘ik’ degene is die het boek geschreven heeft dat je in handen hebt.<\/p>\n

Wat ik wil is duidelijk. Ik wil niet dat jonge jongens plat op hun buik in een brandende woestijn op hun buik liggen, de zon op hun kop, zweet en angst in de ogen, terwijl iemand op een knop drukt en raketten op ze afvuurt.<\/p>\n

Ik wil niet voor \u00e9\u00e9n poppetje iets.<\/p>\n

Het goede van botsingen met mensen die lezen wat je maakt is dat je teruggeworpen wordt op jezelf. Alles wordt opgeschud, flardjes zweven even, glinsteren, vangen zon, voordat de troebele pracht bezinkt, het water weer transparant is, niets aan de hand.<\/p>\n

Boven het bezinksel het licht.<\/p>\n

Hier het leesrapport van Querido:<\/p>\n

LEESRAPPORT<\/p>\n

Auteur: Irma Driessen
\nTitel: Ze
\nMaker leesrapport: Anouk Lammers
\nDatum: 28-03-2018<\/p>\n

Thema\u2019s\/onderwerp
\nIn Ze staan twee verhaallijnen centraal: dat van een intense nieuwe liefdesrelatie en dat van liefdesverdriet. De twee verhaallijnen worden afwissend belicht. In de tekst is er veel ruimte voor grote vragen als \u2018Wanneer begint iets?\u2019, \u2018Wanneer eindigt iets?\u2019 Aan de hand van observaties en wetenswaardigheden over de liefde wordt het thema in fragmenten uiteengezet. De thema\u2019s zijn abstract uitgewerkt, waardoor de lezer op een afstand wordt gehouden.<\/p>\n

Verhaalstructuur en conflict
\nIn de synopsis wordt gesproken van twee verhaallijnen. Wanneer het een ophoudt en het ander begint, is onduidelijk. De verhaalstructuur is zeer gebaat bij houvast die de lezer door het verhaal loodst. De tekst bestaat nu uit teveel losse observaties, beelden en uitroepen. De tekst is op verschillende manieren ingedeeld: aan de hand van titels als \u2018moederliefde\u2019, \u2018moederliefde 2\u2019 en \u2018vaderliefde\u2019. De tekst bestaat uit fragmenten die niet worden verbonden door een motief of streven. Doordat het thema liefde zo abstract wordt benaderd, komt de tekst niet tot leven. De openingsscene zou sterker zijn wanneer de personages worden gei\u0308ntroduceerd en de lezer een idee krijgt van tijd en plaats. Het conflict dat de personages drijft is niet duidelijk. De afwisseling tussen wetenswaardigheden, abstractie en het leven van de personages kan goed werken wanneer er een duidelijk verband tussen deze losse elementen bestaat. De tekst bevat enkele sterke beelden die meer tot hun recht zouden komen in een gestructureerder verhaal.<\/p>\n

Personages en perspectief
\nHet verhaal wordt verteld vanuit ik-perspectief. Naast het hoofdpersonage komt in de tekst een personage voor op wie de ik-persoon verliefd is. In de passages over liefdesverdriet komt mogelijk een derde personage voor, dit is niet duidelijk. De tekst heeft weinig aandacht voor eigenschappen of kenmerken van de personages. In de synopsis wordt gesproken van een \u2018lyrisch liefdesverhaal\u2019. Deze lyriek is terug te zien in de wijze waarop de verteller spreekt over het personage op wie hij\/zij verliefd is. \u2018Oh, ik wil haar. Alles in mij wil alles in haar. […] Oh, zoetheid des levens!\u2019 (pag. 4)
\nEr komt weinig dialoog voor in de tekst. De dialoog op pagina zes vormt een mooi contrast met de beleving van het hoofdpersonage.<\/p>\n

Schrijfstijl
\nDe schrijfstijl is fragmentarisch en niet plotgericht. Zoals eerder genoemd is de tekst gebaat bij structuur en samenhang. Beelden, levensvragen en lyrische uitroepen wisselen elkaar af. De tekst bestaat uit zowel abstracte observaties, \u2018Haar muren zijn glad en vers gestuct, de mijne zitten vol deukjes en gele kringen van het vocht,\u2019 (pag. 8) als meer beeldende observaties: \u2018Ze wil onder geen beding dat ik haar \u201cmuisje\u201d noem. In \u201cmuisje\u201d zit niks waar een vrouw warm van wordt: kraaloogjes niet, te grote oren niet, tandjes niet.\u2019 (pag. 6)<\/p>\n

De tekst bevat een mooie vergelijking op pagina 11: \u2018Ze spreidt haar armen en benen, legt botten zorgvuldig neer, alsof ze ze te drogen legt in de zon.\u2019 Maar ook een vergelijking die niet klopt: \u2018Hij spreekt over vrouwen alsof ze inwisselbare digitale bestanden zijn, of variabelen die je elk gewenst moment kunt vullen met nieuwe botten, nieuw merg, ander vlees […]\u2019 (pag. 12).
\nDe tekst zal sterker worden wanneer het thema liefde minder expliciet aanwezig is en wanneer zij wordt getoond doormiddel van handeling. Op het gebied van \u2018show don\u2019t tell\u2019 is er veel ruimte voor verbetering.<\/p>\n

In de tekst zijn meerdere stijl- en spelfouten te vinden, alsmede slordigheidsfouten. Er wordt \u2018gee\u0308xperimenteerd\u2019 met verschillende lettertypen, soms tot halverwege een zin. De reden hierachter is onduidelijk.<\/p>\n

Eindoordeel
\nHet type lezer voor dit boek is een liefhebber van lyrische liefdespoe\u0308zie en fragmentarisch proza. De tekst zal aan kracht winnen wanneer tijd, plaats en handeling duidelijk zijn en er samenhang te vinden is tussen de nu losse elementen. In plaats van zinnen als: \u2018Wat is ze mooi. Ze twinkelt.\u2019 zou het de tekst goed doen wanneer het hoofdpersonage een poging doet te beschrijven wa\u0301t hij of zij precies zo mooi vindt aan zijn of haar geliefde. De lezer wordt op een afstand gehouden door het gebrek aan levensechte details en observaties die de personages of situaties invoelbaar maken. Het boek is niet geschikt voor publicatie omdat het uit te veel losse elementen bestaat en niet over voldoende literaire kwaliteit beschikt.<\/p>\n

Toevoeging Inge Schouten:
\n\u2018Het was vanaf het begin duidelijk dat je wilde experimenteren. Het verhaal was eerder een bespiegeling, overpeinzingen, met een essayistisch karakter. Een mooi proces dat tegelijkertijd ook frustreerde. We hebben het vaak gehad over het \u2018hier en nu\u2019. Jij wilde daar weg van blijven, maar ik denk dat een verhaal niet zonder het alledaagse kan. Ongeacht de vorm die je daar aan wilt geven. Durf het banale toe te laten om contrast te geven aan jouw poe\u0308tische stijl. Vertrouw op je beelden.
\nAls je de fragmenten weet te verbinden en je hoofdpersoon een streven mee te geven dan denk ik dat er ook een publiek is voor jouw verhaal. Soms kun je simpelweg niet om \u201cde wetten\u201d van proza heen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

If I had to give a young writer some advice I would say to write about something that has happened to him; it\u2019s always easy to tell whether a writer is writing about something that has happened to him or something he has read or been told. Pablo Neruda has a line in a poemRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1799,967,122],"tags":[2613,2628,2227,2629,2627,2163,2614,2626,2961],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56214"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56214"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56214\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":67967,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56214\/revisions\/67967"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56214"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=56214"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=56214"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}