{"id":54167,"date":"2017-11-27T00:01:05","date_gmt":"2017-11-27T00:01:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=54167"},"modified":"2020-04-15T07:59:12","modified_gmt":"2020-04-15T07:59:12","slug":"zij-o-zij-oh-hemel-zij","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/zij-o-zij-oh-hemel-zij\/","title":{"rendered":"zij, o zij, oh hemel zij"},"content":{"rendered":"\n<p><em>To classify and contain. What escapes categorization can escape detection altogether.<\/em> <small>\u2013 Rebecca Solnit<\/small><\/p>\n<p>Het web verleidt me tot oeverloosheid, mijn logsoftware verlangt structuur en indamming. Dat wist ik niet toen ik begon met bloggen. Ik dacht dat het om schrijven draaide, waarin ik wilde oefenen, en dat is ook zo, maar al snel bleek sprake van een bepaald soort schrijven: benoemen, samenvatten, categoriseren, indelen, van titels en trefwoorden voorzien.<\/p><!--- God, die schept. Adam die naam geeft. Ik blader door dat ene grote boek, mijn bibliotheek. Eva die koffie zet. En de sexy bibliothecaresse. ----><\/p>\n<p>De logsoftware verzoekt me een bericht in een categorie te plaatsen en die een naam geven. Gelukkig kan ik dat ook niet doen, of later doen, maar de opluchting is als het uitstellen van belastingaangifte, van korte duur, omdat je weet, het is niet weg, het blijft hangen in je geest. Intussen valt het bericht in de categorie <em>uncategorized<\/em>.<\/p>\n<p>Oh, I love that. <!--- , maar het is niet echt handig, wel mooi, I love that. ---><\/p>\n<p>Ik besluit meestal dat augurken prima naast jam en mosterd kunnen, ik hoef geen nieuwe plank te timmeren. Dat gaat een tijdje goed.<\/p>\n<p>Maar wat doe je met de geschubte miereneter?<\/p>\n<p>Dit dier is in strijd met de categorie\u00ebn waarin het dierenrijk is ingedeeld: het heeft schubben als een vis, maar klimt in bomen; het heeft de uiterlijke kenmerken van een reptiel, maar zoogt haar jongen. De geschubte miereneter, de pangolin, past niet in vaststaande, culturele classificaties. Dit dier wordt door sommigen gezien als monster. Monsters moeten bezworen worden. Martijntje Smits noemt het als voorbeeld in haar boek Monsterbezwering. Terwijl moderne mensen graag denken dat ze mythische verbeeldingen achter zich hebben gelaten, demonstreert ze dat elke technische innovatie soortgelijke reacties oproept als deze bij het Lele-volk in Za\u00efre.<\/p> <p>Technologie is een monster dat sommigen omarmen en anderen graag uitdrijven. We zijn niet gewend te denken in hybriden, tussenverschijnselen en grensgevallen, een punt waarmee de Franse socioloog Bruno Latour faam heeft gemaakt. Modern zijn betekent denken in dualiteiten: dood versus leven, object versus subject, materie versus geest, technologie versus natuur. Op het moment dat technologie deze onbetwistbare tegenstellingen doorkruist wordt zij een monster dat zowel angst als fascinatie oproept. &#8211; Hybrides roepen angst en fascinatie op. Iets wat je niet in een hokje kunt plaatsen hoe ga je dat bezweren? <\/p>\n<p>Een log is (g)een boek, (g)een kathedraal, (g)een database, (g)een bibliotheek, (g)een wiki, (g)een search, (g)een monster dat me &#8216;s nachts wakker houdt.<\/p>\n<p>Ik stop miereneter in &#8216;geschubte dieren&#8217;, &#8216;zoogdieren&#8217;, &#8216;hybride dieren&#8217;, &#8216;tussenverschijnselen&#8217;, &#8216;grensgevallen&#8217;, &#8216;Latour&#8217;, &#8216;Martijntje Smits&#8217;. Dezelfde pot augurken staat zowel op \u00e9\u00e9n plank als op duizend planken tegelijk \u2013 is dit kwantum? Als ik een encyclopedie van papier zou maken, zou ik gek worden, maar op het web nou juist niet.<\/p>\n<p> Over de problemen die classificatie oplevert, is al door velen geschreven, ik herinner me de Chinese encyclopedie van Borges die werd aangehaald in een cursus Essay schrijven. Ook Manguel wijdt in The Library at Night een hoofdstuk aan de vraag: how to translate the chaos of discovery and creation in een structure in which you can find something? <!--- p. 61 ---><\/p>\n<p>Het web heeft ons van dit probleem bevrijdt. <!--- De plank raakt nooit vol. Het tegendeel is eerder het geval: je raakt de dingen nooit meer kwijt, hoeveel spullen je ook de kelder insleept en je kunt ze ook terugvinden, dat is magisch. De <em>tag<\/em> grenst aan het ongelooflijke. Surprising thing of tagging is that it's trivial. It's trivial to implement. Het werkt fantastisch. Het is wat mij betreft de uitvinding van de twintigste eeuw. Ik hoef mijn stickies op mijn desktop niet meer op te ruimen, mappenstructuur is ook niet echt nodig.<\/p>\n<p>We don't search, we summon.<br \/>We call its name and it's there.<br \/>Find next.<\/p>\n<p>De dingen verschijnen zonder dat ik snap hoe. Ik typ een woord, druk op de knop, klik, en even later is het daar: het zeldzame boek, mijn lief die zoete woordjes fluistert, een ticket, een blik kattenvoer, een fietstas, een gele muts met oversized pompon, een auto met een man die heel erg moe is, er een dienst van zestien uur op heeft zitten.<\/p>\n<p>Het mezelf toebedelen van ongelukken of onheil noem ik niet magisch, al doe je dat natuurlijk ook, op lange termijn. Er was een tijd dat je overvloed snel moest opmaken omdat alles bedierf. Nu wakkert overvloed hebzucht, begeerte, gulzigheid aan.<\/p><p>Ik herlees het verhaal van Borges over de Chinese encyclopedie om te kijken welke ordening hij bedacht heeft, en ingericht, want er staat me iets van bij dat hij een andere oplossing had bedacht voor overvloed, oneindigheid, chaos, de willekeur van elke ordening. Ik weet dat ik erom moest lachen. Ik laat het bij het voornemen, hoef het niet te weten hoe het precies zit, want het is er als ik zou willen weten hoe het precies zit. De herinnering en het vooruitzicht zijn genoeg.<\/p>\n<p>Ik dacht op dit log een categorie van \u00e9\u00e9n bedacht te hebben: 'is Emily Dickinson een woord'. En dan kijk ik vandaag, enkele jaren later, onder de motorkap en dan staan er opeens negen berichten.<\/p>\n<p>Ik heb nu 123 categorie\u00ebn en het voelt als een schoolklas.<\/p>\n<p>Op een gegeven moment, na 2678 berichten, wilde ik ontmoetingen met Nieuwe Iemanden categoriseren. Nieuw bezien vanuit het allerkleinste perspectief onder het allerkleinste microscoopje in het allerkleinste petri-schaaltje: nieuw voor mij.<\/p>\n<p>Hoe lang blijven nieuwe iemanden nieuw, een abstractie?<\/p>\n<p>Zij, o zij, o zij, zit er in met anderen.<\/p>\n<p>Lang leve het unieke allerpersoonlijkste label, de categorie van \u00e9\u00e9n, 'is Emily Dickinson een woord'. Ik mag een luie blogger zijn, de potten blind in de kelder gooien, zolang ik duidelijk op het etiket schrijf 'zij, o zij, oh hemel zij' kan ik haar opbeamen.<\/p>\n<p>Wat doe je moeilijk zul je zeggen, software leest de tekst, het gaat om goed schrijven, om inhoud. Dat is een argument voor precisie. Het luistert nauwgezet, de software luistert nauwgezet. What you write is being read. Read\/write, the web is read\/write.<\/p>\n<p><!--- hanv ---><!---  Maar het werkt heel goed. bijv. to find related content. ---><!--- Daarom is het web geweldig. De orde hoef ik niet te weten. Ik heb een enorme bulk stickies op desktop. Vroeger stopte je alles in mapjes en moest je het pad afdalen, en moest je de trap afdalen, de diepe kelder in. ---><!--- Nieuwe categorie\u00ebn aanmaken om nieuwe postings in onder te brengen voelt niet goed, voelt zelfs slecht, want als je dat doet, als je daar aan begint, moet je door al die voorgaande blogposts (3.155) heen om ze op de nieuwe plank te zetten. ---><!--- Omdat je niet \u00e9\u00e9n plank in je voorraadkelder wil, maar ook geen duizend met daarop \u00e9\u00e9n pot ---><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To classify and contain. What escapes categorization can escape detection altogether. \u2013 Rebecca Solnit Het web verleidt me tot oeverloosheid, mijn logsoftware verlangt structuur en indamming. Dat wist ik niet toen ik begon met bloggen. Ik dacht dat het om schrijven draaide, waarin ik wilde oefenen, en dat is ook zo, maar al snel bleek<a href=\"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/zij-o-zij-oh-hemel-zij\/\" class=\"read-more\">Read more &raquo;<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[599,10,1780,806,122],"tags":[2377,3706,3707,3708,2379,2378],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/54167"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=54167"}],"version-history":[{"count":52,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/54167\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":62383,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/54167\/revisions\/62383"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=54167"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=54167"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=54167"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}