{"id":48987,"date":"2017-03-08T00:01:20","date_gmt":"2017-03-08T00:01:20","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=48987"},"modified":"2018-11-06T07:01:25","modified_gmt":"2018-11-06T07:01:25","slug":"104-genoeg-nu-over-mij","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/104-genoeg-nu-over-mij\/","title":{"rendered":"104. genoeg nu over mij"},"content":{"rendered":"<p><em>Things become addictions for no good reason except that you started them.<\/em> <small>\u2013 Lauren Slater<\/small><\/p>\n<p>Niet beginnen, zegt ze. We staan in een kroeg vol jonge vrouwen en een paar mannen. Ze heeft makkelijk praten. Wanneer begint iets? <!--- Als je iets denkt? Als je iets doet? ---> Als je iets ziet wat er niet is? Kan iets aan \u00e9\u00e9n kant beginnen, een touwtrekwedstrijd met alleen jij?<br \/>\n<em>Zodra de ziel het voor het zeggen heeft vallen wij allemaal.<\/em> <!--- Als je in een woestijn loopt verwar je elke imaginaire druppel water met een levensreddende fontein. ---><br \/>\nHet duurt eindeloos, zeg ik haar smekend. De steen in mijn maag zou door de hoeveelheden thee die ik drink intussen afgesleten kunnen zijn, maar ik drink koffie, uit harde witte dikke ziekenhuiskoppen, meedogenloos, en koffie erodeert niks.<br \/>\nVeertien maanden is kort, zegt ze sussend, denk eerder aan twee\u00ebnhalf jaar. Ze schuift voorzichtig de grens op, als een zachte heelmeester, net genoeg, en over twee\u00ebnhalf jaar zegt ze dat ik aan vijf jaar moet denken. En dan aan tien.<br \/>\nKun je je zo onrustig voelen dat de onrust jou beu is? Misschien komt de lente eraan. Ongeacht.<br \/>\nDe buurman heeft een houtversnipperaar, een manshoge gele trechter, daar duwt hij door de storm afgebroken takken in. Er komt zaagsel uit, zachte gele duinen die hij rustig laat liggen in het natte gras, ze wachten op konijnen.<br \/>\nIk zou mijn ongeduld kunnen verwelkomen, samen met de merel die takjes verzamelt en de lucht die elke dag een tint blauwer kleurt; takken kunnen sprokkelen om door de trechter te duwen, als ik wist waar de tuinhandschoenen zijn met de aan elkaar gekleefde vingers waarvan de dunne huid niet los te trekken is zonder te scheuren.<br \/>\nJij hebt een pragmatisch iemand nodig, zegt ze. Iemand die niet zoveel <em>denkt<\/em>. Ze is al honderd jaar samen, niemand heeft haar verlaten, heeft haar vakantie over vijf maanden geregeld. Bedoelt ze zulk pragmatisme?<br \/>\nIk zoek iemand die halverwege van gedachten verandert, omdat ze iets nieuws denkt, die koffiemensen leuker vindt dan theemensen, maar goed, misschien heeft ze gelijk: het is verstandiger, net zoals je baan houden.<br \/>\nHet is te vroeg, zegt ze. Op een dag komt iemand langs en dan weet je &#8216;zij is het&#8217; zonder al dat gedenk.<br \/>\nIemand die niet zo in haar hoofd zit. Ik kan me er weinig bij voorstellen.<br \/>\nEen dag later. Ik wil een allenig ik ontmoeten, schrijf Marja Pruis. Niet verschanst \u2013 en alles weten van die ik, zonder het persoonlijk leven uitgeserveerd te krijgen. Ze braakt als iemand over zijn\/haar lief schrijft. Wat voor vreemde grens is dat? Ik begrijp die niet. Het is natuurlijk onmogelijk over je lief te schrijven. Maar dat is elk schrijven. Wie is die ik, die ze, hemmen, haren.<br \/>\nZe (niet Marja Pruis) schrijft dat ze vorig jaar narcisjes in een potje kreeg van een goede vriendin, ze heeft de bolletjes in de groenstrook voor haar huis gezet, maar was ze vergeten.<!---'Ik kreeg vorig jaar van Y. van die narcisjes in een potje. De bolletjes heb ik in de groenstrook hier voor het huis gezet, maar dat was ik vergeten.---> &#8216;Maar die komen nu ineens op.&#8217; Haar bericht plopt als een narcisje op mijn scherm. Ze woont een jaar en vier dagen aan de andere kant van de stad. Ze is jarig. We zijn steeds jarig.<br \/>\nMisschien is er alleen fantoomeenzaamheid, geen wezenlijke, gemis van iets wat ooit was, want uiteindelijk gaat iets groeien, sensaties, gevoel, gedachten, fantasie, \u2013 natuur vult altijd leegte op.<br \/>\nDrie jongetjes komen aanlopen, ze slaan met stokken, ze stuiven het zaagsel uiteen.<br \/>\nEen logboek legt de dagen op volgorde en dan de woorden. <\/p>\n<p>\n&nbsp;<br \/>\n<small>* Zodra de ziel het voor het zeggen heeft vallen wij allemaal. Het is als met onze geliefden: zij mogen zuiverder in ons leven zolang zij afwezig zijn, wij streven toch naar vereniging en zelfs naar bezit. \u2013 Simon Vestdijk in Hoe verliefd is de lezer, Doeschka Meijsing<\/small><\/p>\n<p><small>* Bij mij gaat het licht pas uit als iemand het over zijn man heeft, of vrouw, over zijn vriend of zijn \u2013 braak \u2013 lief. Ik wil een allenig ik ontmoeten, niet verschanst, ik wil alles weten zonder dat ik het persoonlijk leven krijg uitgeserveerd. \u2013 Genoeg nu over mij, Marja Pruis<\/small><\/p>\n<p><small>* Als je schrijft, leg je woorden op volgorde. Die lijn van woorden is je pikhouweel, je beitel, je scalpel. Je maakt er een pad mee vrij. Al gauw bevind je je op geheel nieuw terrein. Is het een doodlopend pad, of heb je het echte onderwerp te pakken? Dat weet je morgen, of volgend jaar rond deze tijd. \u2013 The writing life, Annie Dillard<\/small><\/p>\n<p><!--- Waarover je niet schrijft is waarschijnlijk je onderwerp. Degenen die onder je verhaal cirkelen, als tijgerhaaien. <em>View source.<\/em>  ---><\/p>\n<p><!--- What\u2019s difficult,\u201d Carr\u00e8re continued, sitting up, \u201cis that when one writes about oneself, one is obligated to write about other people. And there, as much as one has the right to write absolutely whatever one wants about the self \u2014 and once again, for me, that\u2019s not very difficult \u2014 to write about others is an enormous problem. The sincerity that you can exhibit with yourself, you have no right to inflict on anyone else. ---><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Things become addictions for no good reason except that you started them. \u2013 Lauren Slater Niet beginnen, zegt ze. We staan in een kroeg vol jonge vrouwen en een paar mannen. Ze heeft makkelijk praten. Wanneer begint iets? Als je iets ziet wat er niet is? Kan iets aan \u00e9\u00e9n kant beginnen, een touwtrekwedstrijd met<a href=\"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/104-genoeg-nu-over-mij\/\" class=\"read-more\">Read more &raquo;<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1714],"tags":[1858,416],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48987"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=48987"}],"version-history":[{"count":80,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48987\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":49126,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48987\/revisions\/49126"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=48987"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=48987"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=48987"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}