{"id":35142,"date":"2015-05-11T01:42:01","date_gmt":"2015-05-11T01:42:01","guid":{"rendered":"http:\/\/www.imhd.nl\/log\/?p=35142"},"modified":"2016-07-26T11:20:41","modified_gmt":"2016-07-26T11:20:41","slug":"turbulentie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/turbulentie\/","title":{"rendered":"turbulentie"},"content":{"rendered":"<p>De toestand waarbij alles om je heen in beweging is terwijl je denkt dat je de diepte in valt.<\/p>\n<p><!--- weggehaald, my own private wikipedia: tjitske jansen. Nog voordat het eerste jaar om was, stopte ik met mijn opleiding aan de Kunstacademie. Ik ging er nog wel regelmatig naartoe om er model te zitten tijdens de modeltekenlessen van Loukie von Freyburg. In een van de lessen liet ze me op een matras onder een donsdeken liggen. Ik hoefde alleen maar te zorgen dat mijn neus zichtbaar bleef. \u2018Welke plooien in de deken teken je?\u2019 vroeg ze de studenten. \u2018Welke plooien heb je nodig om het lichaam dat eronder ligt te suggereren? Welke kun je weglaten?\u2019 Ik wist, met mijn ogen dicht en mijn neus zichtbaar, dat ik zojuist iets had gehoord wat ik nooit meer ging vergeten. Een combinatie van precies zijn en weglaten. Daar ging het om. \u2013 Voor altijd voor het laatst. Tjitske Jansen ---><\/p>\n<p><!--- \n<strong>Wat is er mis met los zand? Autobiografie in flarden van dichter met humor en lef<\/strong> \n<small>Trouw Letter&Geest, 02\/05\/15, 02:38<\/small>\n\nOnlangs belandde 'Voor altijd voor het laatst' in mijn brievenbus. Een nieuw boek van Tjitske Jansen. En zeker, Jansen is bekend als dichter, haar debuut - 'Het moest maar eens gaan sneeuwen' (2003) - maakte haar ongekend geliefd. In zoverre was het logisch dat dit nieuwe boek bij de po\u00ebzierecensent terechtkwam. Toch vroeg ik het even na: was deze nieuwe bundel niet eerder voor de afdeling proza bedoeld?\n\nJansens vorige dichtbundel dateert alweer van een jaar of acht geleden, daarin balanceerde ze ook al op de grens van po\u00ebzie en proza: 'Koerikoeloem' was een verzameling korte herinneringen, van soms \u00e9\u00e9n, soms enkele regels lang. Schetsjes die steevast begonnen met de woorden 'er was eens', wat ze iets sprookjesachtigs gaf en ze boven het niveau van het autobiografische deed uitstijgen.\n\n'Voor altijd voor het laatst' is in twee opzichten te zien als een vervolg op die bundel. Opnieuw is het eigen leven tot kunst verheven: flarden uit 'Koerikoeloem' worden opnieuw opgepakt en met nieuwe inhoud geladen.\n\nDe po\u00ebzie is daarbij opgeschoven richting proza: er is meer tekst en er is een doorlopend verhaal, al blijft het proza van Jansen fragmentarisch en geconcentreerd.\n\nEen van de eerste herinneringen is die van een jong meisje dat door haar moeder in een te kleine fietsmand wordt geperst: 'Ik maakte me zorgen. Op een dag zou mijn moeder me nog net in het stoeltje krijgen, tijdens het fietsen groeide ik verder, en ze kreeg me er niet meer uit.'\n\nOp de laatste pagina van het boek is dat kleine meisje een 38-jarige vrouw. En tussentijds lezen we over hoe ze in een pleeggezin belandt, naar de kunstacademie gaat, haar eerste liefde ontmoet, het uitgaat met die eerste liefde, er een nieuwe liefde komt, dat de vader overlijdt, het meisje dichter wordt, naar Schotland verhuist en zich verdiept in het boeddhisme.\n\nIn al die prozatekstjes toont ze een soort complete 'ik': ze laat onaangenamere kanten zien - die keer dat ze het Sinterklaascadeautje voor een klasgenoot zelf had opgegeten -, is kwetsbaar, koket ook. Ze heeft humor en lef, zeker als het gaat om vriendjes. Minieme momenten weet de hyperbewuste Jansen extreem uit te vergroten. Bijvoorbeeld als ze samen met haar nieuwe vriend voor de deur van zijn huis staat. Terwijl hij de sleutel al in z'n hand heeft, belt zij aan.\n\n'Mijn gevoel dacht dat mijn nieuwe geliefde me verafschuwde: wie belt er nu aan wanneer de enige die thuis had kunnen zijn naast haar staat en de deur aan het openmaken is. Wat is dat voor iemand?!' Samenvallen met het moment lukt, zo blijkt, alleen in de kunst.\n\n'Voor altijd voor het laatst' is proza van een dichter, een autobiografie in flarden. Los zand. De schrijfster zelf zou daarop ongetwijfeld antwoorden: 'Wat is er mis met los zand?'\n\nTjitske Jansen: Voor altijd voor het laatst. Querido; 144 blz. euro18,99\n\n<strong>De wereld trok aan mijn kraam voorbij<\/strong>\n<small>Trouw Letter&Geest, CATRIEN SPIJKERMAN \u2212 28\/03\/15, 01:34<\/small>\n\n<strong>De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Dichter en schrijver Tjitske Jansen (44) begon op de markt. Deze maand verscheen haar boek 'Voor Altijd voor het Laatst'.<\/strong>\nIk dacht meteen: d\u00e1t moet ik doen. Fruit verkopen op de markt, het klonk romantisch. Ik had al heel wat korte uitzendbaantjes gedaan die ik verre van leuk vond. Tijdens \u00e9\u00e9n van die baantjes - afwashulp in het ziekenhuis - vertelde een collega dat haar dochter stopte op de markt. H\u00e9, dacht ik. Als er iemand weggaat, hebben ze vast een nieuwe nodig.\n\nHet was heerlijk, want het was buiten, en er was reuring. Ik heb vaak het verlangen - nog steeds - om ergens te kunnen zijn waar ik gewoon mag rondkijken, zonder zelf echt deelnemer te zijn. Op de markt kon dat. De wereld trok voorbij aan mijn kraampje.\n\nIk hield van het contact met de mensen; het lichte ervan, het vluchtige. Fruit verkopen was als een excuus om heel even iets met elkaar uit te wisselen. Altijd vrolijk, omdat je in zo korte tijd alleen de lichtheid van het leven met elkaar deelt. Vaak stond ik ook te flirten.\n\nIk was een van de weinige jonge kooplui, een meisje van een jaar of achttien - waarschijnlijk ook wel een verschijning op die markt. De vrouw van de toko waar ik altijd broodjes bapao ging halen, herkende mij: 'Dit is niet jouw plaats', zei ze. 'Dit is iets tijdelijks.' Ik voelde me zowel vereerd als teleurgesteld. Ik wist zelf eigenlijk ook wel dat het waar was, maar op dat moment wilde ik het liever niet horen. Ik vond de markt juist heerlijk, een bevrijding.\n\nOp de kunstacademie, waar ik net gestopt was met mijn opleiding, had ik altijd het gevoel gehad dat ik niet goed genoeg was. We werden daar behoorlijk ontmoedigd: zelfs als je een diploma zou halen, was je nog steeds nergens. Je moest veel discipline hebben, en ik was nog erg jong. Ik vond op kamers wonen al een fulltime baan. Wanneer ik naar school fietste en de mensen zag die 's ochtends hun winkel openden, dacht ik: Mag ik niet gewoon d\u00e1t doen?\n\nNu stond ik vier dagen in de week op de markt. Twee keer op het grote plein in Arnhem, twee keer in een buitenwijk. De markt in de binnenstad was het leukst: daar kwamen vooral studenten, tweeverdieners en uitslapers - de relaxte types. In de buitenwijken waren het de huismoeders, die rekenden mee of je genoeg wisselgeld teruggaf.\n\nUiteindelijk ging ik wel weer terug naar school. Ik koos voor een theateropleiding, daar was ik meer op mijn plaats dan op de kunstacademie. Ik werd er minder faalangstig van. Op de markt heb ik niet langer dan een jaar gestaan, toen werd ik ontslagen. Ik vond het heel jammer, maar ik snapte het wel: ik had me twee keer achter elkaar verslapen. ---><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>De toestand waarbij alles om je heen in beweging is terwijl je denkt dat je de diepte in valt.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35142"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35142"}],"version-history":[{"count":34,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35142\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":44624,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35142\/revisions\/44624"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35142"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35142"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35142"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}