Voordat ik naar theater ga lees ik een krant.
\nVoordat ik ga lees ik.
\n‘Van alle kunsten is de belangrijkste voor ons: in het donker overleven’.
\nEenmaal in het theater trilt het zwart voor mijn ogen.
\nTien mensen \u2013 in zwart gekleed \u2013 staan achter op toneel.
\nIk denk dat ze deinen, dreinen, wiebelen.
\nZe zouden dood kunnen zijn.
\nTergend traag komen ze naar voren, richting licht.
\nHet donker ontslaat me van de verplichting om te kijken.
\nHet kijken mag rustig wennen bij Sanne van Rijn.
\nDan, als ze er zijn, in het licht,
\nt.e.r.g.e.n.d t..r..a..g..e.. b…w…e…g…i…n…g…e…n
\nZe trekken hun kleding uit, niet in slow-motion, niet vloeiend, het tafereel staat stil in de gebaren, gebaren zonder beweging.
\nHoe lang duurt het? Vijf, tien, vijftien minuten?
\nHet kijken mag al te rustig wennen.
\nZe kleden zich aan.
\nDan weg.
\nDan donker.
\nDan terug.
\nZe tasten. Raken elkaar aan.
\nEentje heeft een emmer op zijn hoofd. Ze zijn geblindoekt.
\n‘Misschien komt het einde van de wereld niet met een knal maar met een zwart deinen,’ wordt gezegd.
\nIk kijk naar het einde van de wereld.
\nNa het einde dit, blind tasten.<\/p>\n
De tien staan op een rij, ieder spreekt een woord, ik denk nog steeds dat ze dood zijn.
\nEen witte albino valt op.
\nBleke huid, zwarte tuinbroek.
\nEentje heeft schoenen aan.
\nIeder spreekt een woord.
\nSamen vormen de woorden zinnen waarvan ik slechts flarden onthoud: ‘holle mensen’, volgepropte mensen’.
\nZij wij, aan de andere kant van het licht, de volgepropte mensen?
\nIk zou de tekst moeten opvragen.
\nDe grote grap van de voorstelling is natuurlijk ‘Language no problem’.
\nTaal is niet om iets mee te delen.
\nVanuit blind tasten wordt een groep gevormd, een koortje.
\nZe gaan\u2026zoemen. Gezoem. Gebrom.
\nDat uitmondt in geschreeuw.
\nEr is muziek.
\nDe muziek bereikt een climax, ze gaan los.
\nZe rennen rondjes, hard, harder, tegen de klok in, ze brullen.
\nIneens wat kleur in de voorstelling: een blauwe pruik, een tak met groene blaadjes. Ze zijn uitgelaten, in een roes trekken ze elkaars kleren uit.
\nDan stopt de muziek.<\/p>\n
Iemand kijkt de zaal in, omhoog, waar de techniek zit. Plots zijn ze weg, ze komen terug met een emmertje water. Sanne van Rijn regisseerde Karel ende Elegast, afstudeervoorstelling HKU<\/small><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voordat ik naar theater ga lees ik een krant. Voordat ik ga lees ik. ‘Van alle kunsten is de belangrijkste voor ons: in het donker overleven’. Eenmaal in het theater trilt het zwart voor mijn ogen. Tien mensen \u2013 in zwart gekleed \u2013 staan achter op toneel. Ik denk dat ze deinen, dreinen, wiebelen. ZeRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[944,114,112,798],"tags":[991],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31382"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31382"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31382\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31382"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31382"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31382"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nHij roept, 1, 2, 3 … en ja, opluchting, de muziek zwengelt aan,
\nze mogen weer, extase, half naakt, roes.
\nIk meen nu<\/em>, op dit moment, in dit fragment, de publiciteitstekst te herkennen: ‘Ze zullen de lurven uit hun Middeleeuwse lijven spelen.’
\nAf en toe zwenkt iemand uit de cirkel en duikt de coulissen in.
\nHij komt terug met een wond.
\nRode verf, toneelbloed.
\nJe mag altijd zien hoe het gebeurt: we zijn erbij, hier en (n)u.
\nDe acteurs botsen tegen elkaar, ze vechten, ze verwonden elkaar, ze sleuren elkaar voort.
\nZe zijn nu allemaal rood.
\nIk herinner me plots wat Sanne van Rijn 100 jaar geleden tegen me zei in een andere context: merktekens, ik wil dat acteurs bij elkaar merktekens aanbrengen.
\nDit is iets wat ze wil, waarnaar ze verlangt.<\/em><\/p>\n
\nSommigen hebben een teiltje, anderen een plastic bakje, \u00e9\u00e9n iemand heeft een minuscuul rood kopje.
\nGelach.<\/em> We zijn opgelucht.
\nZe gaan het ritueel van zich afwassen.
\nDan zijn ze schoon, nat, ik kijk naar natte onderbroeken, onschuldig, herboren.
\nHet zaallicht gaat aan.
\nZij die daar staan zien ons zitten.
\nIk schaam me voor mijn onaangestastheid.
\nSchaamte is niet het goede woord.
\nEr zijn geen woorden.<\/p>\n