De kaart van Google is een kunstwerk vermomd als bruikbaar ding.
\nHet is de grootste, meest fascinerende foto ter wereld.
\nHet is de grootste, meest fascinerende foto ter wereld van de wereld.
\nOp deze foto zijn plekken met foto’s van binnenkanten.
\nAlsof elke foto ineens een binnenkant heeft gekregen.
\nNiet alleen de plek, bijvoorbeeld het gebouw (die ook), nee, de foto zelf.
\nJe spint daarbinnen rond.
\nElke plek op de kaart explodeert in nieuwe beelden.
\nIk zie het, ik kan daar met mijn gedachten niet bij.<\/p>\n
De mannen van Google stellen me gerust.
\nJe kunt internet opvatten als een stel kabels, servers, programma’s en protocollen en Google Maps als flora en fauna, websites en applicaties leven aan de oppervlakte zoals gras, hertjes, eekhoorns.
\n<\/p>\n
Ik zie de mannen van Google als tovenaars, illusionisten. Zij schotelen me een fantastische levende foto voor. Een blonde vrouw in een lege kist, achter de schermen googelen ze met die pakketjes.<\/p>\n
Twee dingen komen samen: fotografie en de wereld. Hij schrijft iets fascinerends over het begin van fotografie. Er valt natuurlijk op extreme schaal iets te ontdekken als je een foto van de wereld neemt. Daar valt, nu nog, voor zo lang het duurt, nauwelijks tegenop te retoucheren. De kaart van Google is een kunstwerk vermomd als bruikbaar ding. Het is de grootste, meest fascinerende foto ter wereld. Het is de grootste, meest fascinerende foto ter wereld van de wereld. Op deze foto zijn plekken met foto’s van binnenkanten. Alsof elke foto ineens een binnenkant heeft gekregen. Niet alleen de plek, bijvoorbeeld hetRead more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,53],"tags":[546,416,754],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28085"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=28085"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28085\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":56682,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28085\/revisions\/56682"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=28085"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=28085"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=28085"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nIk wist nooit zo goed waarom een foto zo’n aantrekkingskracht op me uitoefent.
\nIk dacht dat het te maken had met de aantrekkingskracht die ik ervaar bij het kijken naar dieren.
\nEen zelfde soort zwijgzaamheid, raadselachtigheid.
\nDe afwezigheid van woorden en toch iets zeggen<\/em>.
\nIk kan vijftien minuten naar dieren kijken.
\nNa het lezen van Ren\u00e9 Munniks Tijdmachines<\/em> vermoed ik dat het om iets anders gaat: de afwezigheid van een maker.
\nEen foto is een soort zelfgetuigenis.
\nEen fotograaf hoeft niet elke pixel te bedenken.
\nIets kan aan de aandacht ontsnappen en het staat er dan toch op<\/em>.
\nRen\u00e9 Munnik schrijft treffend, op een schilderij wordt men afgebeeld<\/em>, op een foto is men te zien<\/em>.
\nIk ben niet graag te zien op foto’s, ik begrijp wat hij bedoelt.<\/p>\n
\nBij de introductie was het publiek nauwelijks geinteresseerd in de compositie van een foto, of het onderwerp, het was gefascineerd door onbeduidende details.
\nMen ging het aantal dakpannen tellen. Men richtte zijn aandacht op de herfstbladeren op de grond. Men bekeek foto’s met een loep.
\nJe kon dingen ontdekken die de maker er niet ingestopt had.
\nIk lees dat als, het mooie van de wereld gecombineerd met de opluchting dat je niet gevangen zit in een hoofd van iemand die iets bedenkt.
\nOf in ieder geval die suggestie.
\nDe directheid van een foto wekt die suggestie.
\nIn het geval van Google is het misschien wel echt zo,
\nStreet View is een soort zelfgetuigenis.
\nEen foto genomen door een auto met negen blinde camera-ogen.
\nEen auto die niet stopt voor het mooiste beeld.<\/p>\n
\nAan dit gegeven ontleent het werk van Jon Rafman zijn kracht (9-eyes.com en googlestreetviews.com).
\nMijn vriendin mailde me vorige week. Ze fietste langs de Hortus, ze weet zeker dat Google Street View haar fotografeerde. Ik kan niet wachten totdat een update van de kaart is doorgevoerd.
\nHet gaat niet om de functie van de foto, maar om een soort, nu nog, voor zo lang het duurt, nieuwe ervaring.
\nIets per toeval ontdekken. Toeval ontdekken. Door de wereld fietsen. Auto tegenkomen. ‘Never hiding its presence, but never announcing its arrival.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"