Soms ontmoet je iemand die je kijk op de dingen verandert. Deze man nummerde zijn honden. Dat trof me als een praktische oplossing voor een terugkerend probleem, hij was bij nummer acht en negen. Acht en Negen vulden de woonkamer, enorme honden, ze torenden uit boven zijn stoel, voortdurend stonden ze op hun achterpoten \u2013 ik hield mijn hart vast bij het idee dat de omvang van de honden gelijke tred hield met de opgaande nummering. <\/p>\n
De man was vergezeld van een vrouw met een slangenfobie. Toen ze weg was, vertelde hij een verhaal dat je zelden hoort. Hij vertelde hoe hij ooit verwikkeld raakte in een strijd tegen windmolens, in een Frans dorp, waar zijn huis stond, een strijd die je alleen kunt verliezen. Of de molens komen en je leven wordt ondraaglijk. Of de molens komen niet en je boort de Fransen in het dorp die wel instemmen met de komst geld door de neus. In beide gevallen, in zijn geval, zou het leven ondraaglijk worden, hij was tegen. <\/p>\n
‘Zijn windmolens zo vreselijk?’ vroeg ik. De honden, inmiddels tot rust gekomen, lagen met hun kop op de grond. Ze leken me een aanwinst voor het landschap, het trage ritme waarin ze gestaag hun werk deden, het langzame draaien van de wieken, ik kom er altijd van tot rust \u2013 al staan ze vaak stil, wieksgewijs, wat als je langsrijdt enigszins ontmoedigt en doet vermoeden dat windenergie misschien niet de meest effici\u00ebnte manier van energie-exploitatie is. <\/p>\n
‘Oh, nee,’ zei hij \u2013 en nu komt het deel van het verhaal dat je zelden hoort. ‘Windmolens zijn vreselijke dingen.’ Ze maken lawaai, ze maken ziek (‘windturbinesyndroom’), ze lekken olie, de grond raakt vervuild. Er is de kwestie van verneveling. Deze man, een praktische man, in staat eigenhandig een huis te bouwen, ik geloofde hem onmiddellijk, in het besef dat alle kennis ontoereikend is en in het besef van de eeuwigheid weinig voorstelt. Alle pijlen op de zon, lijkt me. <\/p>\n
Hij verliet Frankrijk. En nu, jaren later, gaat hij terug, 60 kilometer verderop. Ik stel me voor hoe Acht en Negen over het erf rennen, terwijl hij reparaties uitvoert in zijn nieuwe huis en zijn vriendin aan haar fobie werkt. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Soms ontmoet je iemand die je kijk op de dingen verandert. Deze man nummerde zijn honden. Dat trof me als een praktische oplossing voor een terugkerend probleem, hij was bij nummer acht en negen. Acht en Negen vulden de woonkamer, enorme honden, ze torenden uit boven zijn stoel, voortdurend stonden ze op hun achterpoten \u2013Read more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9,18,16],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25629"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25629"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25629\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46038,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25629\/revisions\/46038"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25629"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25629"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.imhd.nl\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25629"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}