‘For the heart, life is simple: it beats for as long as it can.’ Mijn strijd is een bloeddik boek, dat woord voor woord wordt rondgepompt, gestaag, één week, twee weken, drie; zes boeken lang. Dit is de eerste zin. Hij staat hier omdat het de eerste zin is, de eerste bladzijde. Eerste bladzijden lukken, zoals een eerste aanblik lukt, een eerste ontmoeting, het eerste jaar. Veel bloedt dood, denk ik, omdat we weliswaar goed zijn in beginnen maar het vervolg voor problemen zorgt.

Toen ik de eerste bladzijde las, wilde ik die uit mijn hoofd leren. ‘For the heart, life is simple: it beats for as long as it can. Then it stops.’ Nu is het te laat. Het verlangen is weggeëbd, er zijn andere verlangens voor in de plaats gekomen, andere boeken, het boek van Karl Ove Knausgård heb ik weggegooid, een behoorlijk lachwekkende handeling in haar onbeduidendheid, je kunt boeken niet weggooien, wij verdwijnen, boeken niet, woorden zijn weerbarstig, slechts een paar seconden van ons verwijderd, een paar klikken, alsof niks wat ik ze aandoe enige consequenties heeft.

***

For the heart, life is simple: it beats for as long as it can. Then it stops. Sooner or later, one day, this pounding action will cease of its own accord, and the blood will begin to run towards the body’s lowest point, where it will collect in a small pool, visible from outside as a dark, soft patch on ever whitening skin, as the temperature sinks, the limbs stiffen and the intestines drain. These changes in the first hours occur so slowly and take place with such inexorability that there is something almost ritualistic about them, as though life capitulates according to specific rules, a kind of gentleman’s agreement, to which the representatives of death also adhere, inasmuch as they always wait until life has retreated before they launch their invasion of the new landscape. By which point, however, the invasion is irrevocable. The enormous hordes of bacteria that begin to infiltrate the body’s innards cannot be halted. Had they but tried a few hours earlier, they would have met with immediate resistance; however, everything around them is quiet now, as they delve deeper and deeper in the moist darkness. They advance on the Haversian canals, the crypts of Lieberkühn, the islets of Langerhans. They proceed to Bowman’s capsule in the kidneys, Clark’s column in the Spinalis, the black substance in the mesencephalon. And they arrive at the heart. As yet, it is intact, but deprived of the activity to which end its whole construction has been designed, there is something strangely desolate about it, like a production plant that workers have been forced to flee in haste, or so it appears, the stationary vehicles shining yellow against the darkness of the forest, the huts deserted, a line of fully loaded cable buckets stretching up the hillside.