Vader en zoon lezen samen de Odyssee. Zoon schrijft boek, een memoir van hun relatie en van het lezen van het boek. Zoon schrijft zorgvuldig, hij wil zijn vader behagen of lijkt toch meer hem dan hij denkt. X=x, cirkels zijn mooi, ze werpen geen schaduw, bevatten geen overtolligheden, zijn precies. Tijdens de eerste les met een nieuwe groep studenten, onder wie zijn vader, in een hoek in de klas, schrijft hij een epitheton achter de naam van elke student. Nina Dark-Eyes. Zack of the Tiny Wire-Rimmed Glasses. Don Quixote Tom. Je schrijft om te onthouden. Dat verschilt weinig met wat Homerus deed, en waarom. Snelvoetige Achilles. Uilogige Athene. Ingenieus boek: je leest twee boeken tegelijk. Zo ervaar ik het hebben van een relatie: twee levens tegelijk. Veel plezier op je eerste dag, fluistert ze die het fijn vindt dat we eigen levens hebben slaapdronken als ik uit bed stap. Geen idee wat ze vandaag gaat doen, de blondharige warrior, enkel een vermoeden.

– An Odyssey, Daniel Mendelsohn