Vader en zoon lezen samen de Odyssee. Zoon schrijft een boek, een memoir van hun relatie en van het lezen van het boek. Zoon schrijft zorgvuldig, het lijkt een manier om zijn vader te behagen of hij lijkt toch meer op zijn vader dan hij denkt (x=x, cirkels zijn mooi, ze werpen geen schaduw, bevatten geen overtolligheden, zijn precies). Zoon is classicus, leest verhalen, is slecht in wiskunde. Tijdens de eerste les met een nieuwe groep studenten met wie hij de Odyssee leest (vader schuift aan in hoek in klas) schrijft hij een epitheton achter de naam van elke student om hem of haar te onthouden. Nina Dark-Eyes. Zack of the Tiny Wire-Rimmed Glasses. Don Quixote Tom. Dat verschilt weinig met wat Homerus deed. Snelvoetige Achilles. Uilogige Athene. Zo legt de zoon bij alles wat in het boek gebeurt een link met het oude boek en vice versa. Voor hem gaat de Odyssee over een vader-zoon-relatie, net als zijn boek, An Odyssey. Ingenieus boek: je leest twee boeken tegelijk. Zo ervaar ik het hebben van een relatie: twee levens tegelijk. Veel plezier op je eerste dag, fluistert ze slaapdronken als ik uit bed stap. Geen idee wat ze vandaag gaat doen, de blondharige warrior, enkel een vermoeden.

An Odyssey, Daniel Mendelsohn