Words cannot get you to experience Paris, can they? – Caroline Myss

Nee, maar hoe ze blizz verschaffen!
Nu?
Nu?
Nu dan?
Woorden om de wandeling door het Bois de Boulogne te beschrijven schieten tekort, de aandacht dwaalt af, we zijn geïnteresseerd in poppetjes, in zoete fluisteringen, zachte aanrakingen, speldeprikjes.
Nu?
Natasha Dow Schüll, Tristan Harris, Adam Alter, de poppetjes die ik samen met studenten lees, beweren dat we fruitmachines in onze broekzak hebben zitten. Dus geen lieve gezelschapsdiertjes, geen companion species, nee, hardcore gokautomaten. Elke keer dat we het scherm checken halen we een hendel over. Het verslavende van een gokautomaat zit erin dat je niet altijd prijs hebt, je blijft swipen, scrollen, refreshen. Het verslavende zit ook niet in de inhoud, de berichtjes, het zit in het gedrag, we hebben ons brein geleerd dat we af en toe beloninkjes krijgen.
Ik zit met haar aan elastiek.
Soms is ze superdichtbij, overweldigend intiem, en dan mijlen ver weg, alsof we onszelf voortdurend met de snelheid van het licht bij elkaar vandaan katapulteren, waarna we weer terugschieten.
Stilte is verslavend, omdat ze elk moment doorbroken kan worden.
Stilte is rustgevend wanneer je niets verwacht.
Nu. Nu?
Ik stond gisteren op het pontje en dat kon niet aanleggen, het draaide pirouettes op het IJ, als een trage danser. De klep aan de voorkant ging niet open. De kapitein draaide de pont en probeerde de achterklep. Hij draaide rond en rond en rond. Plots ging de klep open, maar toen lagen we midden op het IJ, als Jezussen konden we zo het water oplopen.
De oever was gekmakend dichtbij, we konden niks. Het was fantastisch, het water van het IJ kon zo de pont binnenstromen. Waarom gebeurde dat niet?