Op donderdag 4 september 2008 zond Andere Tijden een programma uit over Mondriaans Victory Boogie Woogie. Gemist. Vroeger was dat jammer, nu ga je naar een plek ergens op internet en bekijkt de uitzending. Ik stond op het punt dat te doen – kop koffie, boterham – toen ik zag dat je de volledige tekst kon downloaden. Wow. Heeft iemand een televisieuitzending zitten overtypen? Die baan wil ik.
TIjdens het lezen van de tekst viel mijn oog op een link naar de video ‘Piet Mondriaan’, een filmessay van Nico Crama uit 1973. Ik besloot even te kijken. Na een halve minuut klikte ik op de link ‘Speelgoed-Mondriana’ (onder de videolink). Ik kwam op een pagina met Mondriaan-poppen, Mondriaan-puzzels, Mondriaan-bordspellen en Mondriaan-games (games die Mondriaan-interieurs hadden, oa de Sims en Douglas Adams’ Starship Titanic). Ik bookmarkte de speelgoedlink. Toen las ik – ik had inmiddels op een andere link geklikt – dat Nederland bijna een biljet van duizend gulden had gehad met daarop de Victory Boogie Woogie. De Nederlandsche Bank wees het ontwerp uit 1986 van Rob Schröder echter af. Rob Schröder wist goed dat Mondriaan niet van de kleur groen hield, terwijl de kleur groen voor een briefje van duizend een eis was van de Nederlandse bank. Beter zo, ben je geneigd te zeggen, hoewel je daarmee nog niet weet waarom een briefje van duizend nou net groen kreeg toebedeeld. Inmiddels koude koffie, uitgedroogde boterham. Maar ik klaag niet, ik drink graag de bron leeg. Wat een zorgeloze gulheid. Besef nog nauwelijks de omvang van wat op dit moment internet heet.