Seahorses are some of the most romantic animals, often seen holding each other’s tails.

Zeepaardjes zijn de meest romantische en gelukkige dieren die bestaan. Met hun staarten als grijporganen vinden ze bij elkaar houvast. Om elkaar gekruld deinen ze genoeglijk mee met het water. Ze hebben ze nauwelijks vijanden, niemand lust ze, ze zitten vol graten, bobbels en stekels. Zelf hebben ze geen tanden. Ze eten nonstop kleine dingen, larven die toevallig voorbijzweven.

Iets in mij is gehecht aan het beeld van twee zeepaardjes die tot het einde der tijden met hun staarten om elkaar gekruld monogaam gelukkig meedeinen met het water. Ze hebben geen tanden en kunnen geen grote prooien eten waardoor ze noodgedwongen nonstop kleine dingen eten, zoals bijvoorbeeld larven die toevallig voorbijzweven. Ze zitten vol graten, bobbels en stekels, hebben zelf nauwelijks vijanden: niemand lust ze, hun schattige staarten zijn grijporganen voortdurend op zoek naar houvast. Ze is stoerder dan ik. Ze geeft me de gift van loslaten, een bermbom, en, in tegenstelling tot wat ik eerder dacht, is het aan mij om erop te trappen en alles te doen uiteenspatten in emoties, niet alleen verdriet, ook vreugde, vrijheid. Alsof een regenboog boven een afgrond verschijnt en je niet weet of je omhoog of omlaag moet kijken. —>