Schoonmaken voelt goed, omdat je meer dan dingen schoonmaakt. Handelingen vinden ook in de geest plaats. Daarom doet scheiden zo’n pijn. Het uiteenrukken van de poten van een kip. Het morsen van wijn, waar die in het glas terecht had kunnen komen. Uiteenrukken, morsen zijn dingen waar je de geest van wil vrijwaren.
Leeg maken, opruimen, opwrijven verschaft leegte, ruimte, glans. En stilte.
In de zeventien jaar dat ik met haar samenwoonde heb ik één uitbarsting meegemaakt. Toen trapte ze een deuk in de prullebak. Ik kan nog steeds niet geloven dat het gebeurde, had haar nooit eerder zo woedend gezien. Alsof een zeldzame komeet, eens per zeventien jaar zichtbaar aan het firmament, die dag uit de baan vloog, als ruimtepuin in de keuken insloeg.
De ingedeukte prullenbak staat er nog steeds, ze wil niet aan die uitzonderlijkheid herinnerd worden, heeft hem niet meegenomen toen ze wegging.
De aanleiding was onbenullig. Die ben ik dus vergeten. Wat ik wel weet is dat ik op dat moment duidelijk had kunnen zijn.

Ik had kunnen zeggen ‘mag ik je huisvrouw zijn?’
Mag ik koken?

Mag ik stofzuigen?

Mag ik de boeken in de kast ordenen?
Mag ik zoals Julianne Moore in The Hours een cake bakken en Mrs Dalloway lezen, en ik beloof je, ik zal wel gelukkig zijn, daarmee zal ik wel volkomen gelukkig zijn, al heb ik dan geen verhalen voor je van buiten de deur, maar jij kunt de jouwe vertellen.