We leven in twee werelden, eentje waarin iets gebeurt, en eentje waarin we besluiten wat het was. In plaats van het te doen, lees ik DBC Pierres boek over hoe het te doen, Release the bats, A pocketguide to write your way out of it. In 32 hoofdstukken behandelt hij steeds een aspect van schrijven. Het leest als een survivalguide van een mens in gevecht met het leven. Rauw. Hij deelt graag een kaakstoot uit. Rauw. Zo is zijn stijl. Littekens en klappen (‘actie’) wisselt hij af met gedachten, wijsheden (‘reflectie’). Hij wringt een zakdoek bloed uit boven het papier. Dat maakt het interessant. Schrijven is thema, obsessie, maar niet het doel.
Doe het niet, schreeuwen de pagina’s.
Doe het wel, schreeuwen de pagina’s. Als je het doet, weet waar je aan begint: ik zal je vertellen wat schrijven is.
We leven in twee werelden, eentje waarin iets gebeurt (‘wat is’), en eentje waarin we besluiten wat het was (‘wat we zeggen’).
Tussen die twee gaapt een kloof.
Tussen wat is, en waarnaar je verlangt of wat je vreest of wat je niet vindt kunnen of waarnaar je leeft.
Die tweede wereld veroorzaakt problemen.
Mensen hangen aan hun idealen, hun ideeën, en ze zijn vrijwel altijd immuun voor die van jou. Ideeën botsen. Literatuur laat die kloof bestaan.
DBC Pierre noemt het ‘de krakende kloof tussen conceptueel ideaal en existentiële chaos’. Dat is het leven, daar schrijf je.